روش انجام پژوهش ۲۰۱۷
The Conduct of Inquiry 2017

آبراهام کاپلان در متنی که شاید بتوان آن را بهترین اثر نگاشته‌شده در فلسفه علوم اجتماعی دانست، بر جنبه‌های مشترک علوم رفتاری بیش از تفاوت‌های آن‌ها تاکید می‌کند. کاپلان از مجادلات تلخ میان متخصصان روش‌شناسی پرهیز می‌کند و در عوض، مدعی است آنچه اهمیت دارد، ویژگی‌های ذاتیِ آرمان‌های کلی علوم اجتماعی است. او به مسائل خاصِ رشته‌های گوناگون تنها تا آنجا می‌پردازد که در روشن ساختن روش کلی پژوهش کارساز باشد.

«هدایت پژوهش» تحقیقی نظام‌مند، جامع و گسترده در باب علوم رفتاری است. کاپلان از تجربیات علومی با تاریخ طولانی‌تر بهره می‌گیرد، اما نه به مسائل آن‌ها پایبند است و نه به راه‌حل‌هایشان. در عوض، او به روش‌شناسی علوم رفتاری به معنای وسیع کلمه، یعنی هم روش و هم علم، می‌پردازد. این اثر تمرینی صوری در فلسفه علم نیست، بلکه ارزیابی‌ای انتقادی و سازنده از استانداردهای در حال توسعه و راهبردهای پژوهش اجتماعی معاصر است. او بر وظایف، دستاوردها، محدودیت‌ها و معضلات رشته‌های جدیدتر تاکید می‌ورزد.

فلاسفه علم معمولاً ترجیح می‌دهند درباره علوم کاملاً توسعه‌یافته بنویسند، زیرا مسائل در آنجا روشن‌تر است. نتیجه معمولاً برای دانشمند علوم رفتاری که وظیفه‌اش روشن کردن روش است، سود چندانی ندارد؛ در اینجا، سوابق و قیاس‌های علوم فیزیکی مبهم یا نامناسب هستند. «هدایت پژوهش» گام بلندی در بهره‌گیری از نقاط قوت بینش‌های تحقیق اجتماعی برمی‌دارد، بدون اینکه نگرانی‌های مشترک کل فعالیت علمی را ساده‌سازی کند. همانطور که لئونارد بروم در زمان انتشار اولیه کتاب خاطرنشان کرد: «کاپلان خلائی را پر می‌کند و این کار را با وضوح ستودنی و اغلب با طنز دلنشین انجام می‌دهد. فاقد تظاهر، فضل‌فروشی و ادعاست و مطمئناً تأثیری بر آموزش و، با خوش‌شانسی، تحقیق در علوم رفتاری خواهد گذاشت.»

In arguably the finest text ever written in the philosophy of social science, Abraham Kaplan emphasizes what unites the behavioral sciences more than what distinguishes them from one another. Kaplan avoids the bitter disputes among people doing methodology, claiming instead that what is important are those qualities intrinsic to the overall aspirations of the social sciences. He deals with special problems of various disciplines only so far as may be helpful in clarifying the general method of inquiry.

The Conduct of Inquiry is a systematic, rounded, and wide-ranging inquiry into behavioral science. Kaplan is guided by the experience of sciences with longer histories, but he is bound neither to their problems nor to their solutions. Instead, he addresses the methodology of behavioral science in the broad sense of both method and science. The work is not a formal exercise in the philosophy of science but rather a critical and constructive assessment of the developing standards and strategies of contemporary social inquiry. He emphasizes the tasks, achievements, limitations, and dilemmas of the newer disciplines.

Philosophers of science usually choose to write about the most fully developed sciences because problems are clearer there. The result is ordinarily of little benefit to the behavioral scientist, whose task is clarification of method; here the precedents and analogies of physical science are obscure or inappropriate. The Conduct of Inquiry goes a long way in drawing upon the strengths of social research insights without simplifying the common concerns of the scientific enterprise as a whole. As Leonard Broom noted when the book initially appeared: “Kaplan fills a gap and does so with admirable clarity and often engaging wit. It lacks pomposity, pedantry, and pretension, and it is bound to make an impact on the teaching of and, with luck, research in the behavioral sciences.”