فروپاشی خود و ترمیم درمانی آن ۲۰۱۳
The Collapse of the Self and Its Therapeutic Restoration 2013

فروپاشی خویشتن و ترمیم درمانی آن، روایتی غنی و با جزئیات بالینی از ترمیم درمانیِ خویشتن است و دربارهٔ فرایند بهبودی برای خودِ تحلیلگران نیز سخن می‌گوید؛ بهبودی‌ای که از ادغام هوشمندانهٔ حوزه‌های از هم گسیختهٔ نظریه روانکاوی توسط روچل کاینر ناشی می‌شود. کاینر با توصیف چگونگی بازسازی روابط ابژه‌ای درونیِ آسیب‌شناختی در پیوند با دگرگونیِ ناکامی‌های ابژهٔ خود، بینشی نو را در التیام خویشتن به کار می‌گیرد و همزمان، به التیام شکاف تاریخی در روانکاوی بین نظریهٔ کلاین و روانشناسی خود نیز کمک می‌کند.

توضیحات بالینی گسترده، که از دریچهٔ دیدگاه یکپارچه‌نگر بی‌نظیر او منشعب می‌شوند، وضوحی تازه به مفاهیم نظریِ گریزان می‌بخشند. نکتهٔ قابل توجه، تمایز قائل شدن کاینر بین همانندسازی‌های بهنجار و آسیب‌شناختی است. به همان اندازه ارزشمند، معرفی اصطلاح “همدلی تخیلی” برای توصیف نوعی از هماهنگی است که جزء لاینفک التیام تحلیلی است؛ توصیف دقیق او از رابطهٔ بین همدلی تخیلی و فرافکنی، دنیای نظریهٔ کلاینی و روانشناسی خود را به شیوه‌ای بدیع و قانع‌کننده به هم پیوند می‌دهد. او در پایان، شرح می‌دهد که چگونه دیدگاه نظری‌اش به درک جامع‌تری از پدیده‌های بالینی گوناگون منجر می‌شود.

«فروپاشی خویشتن و ترمیم درمانی آن»، اثری پیچیده و در عین حال قابل فهم، و با قلمی شیوا است که به شرح یک نظریهٔ رابطه‌ای در باب تفکر، خلاقیت، همانندسازی، و شکل‌گیری و ترمیم ساختار روانی می‌پردازد. توانایی کاینر در ایجاد هماهنگی نظری بین صداهای اغلب ناهماهنگ مکاتب مختلف روانکاوی، در حین توسعهٔ دیدگاه خود، هم وسعت تعامل فکری با همکاران و هم عمق تعامل بالینی با بیماران را که پروژهٔ او را از ابتدا تا انتها شکل می‌دهد، منتقل می‌کند.

The Collapse of the Self and Its Therapeutic Restoration is a rich and clinically detailed account of the therapeutic restoration of the self, and speaks to the healing process for analysts themselves that follows from Rochelle Kainer’s sensitive integration of heretofore dissociated realms of psychoanalytic theory. In describing how the reworking of pathological internal object relationships occurs in conjunction with the transformation of selfobject failures, Kainer brings new insight to bear on the healing of the self at the same time as she contributes to healing the historic split in psychoanalysis between Kleinian theory and self psychology.

Extensive case illustrations, refracted through the lens of her uniquely integrative perspective, bring refreshing clarity to elusive theoretical concepts. Of special note is Kainer’s distinction between normal and pathological identifications. Equally valuable is her introduction of the term “imaginative empathy” to characterize the kind of attunement that is integral to analytic healing; her nuanced description of the relation between imaginative empathy and projective identification bridges the worlds of Kleinian theory and self psychology in an original and compelling way. She ends by spelling out how her theoretical viewpoint leads to a more comprehensive understanding of various clinical phenomena.

The Collapse of the Self and Its Therapeutic Restoration, is a sophisticated yet accessible work, gracefully written, that elaborates a relational theory of thinking, of creativity, of identification, and of the formation and healing of psychic structure. Kainer’s ability to bring the often dissonant voices of different psychoanalytic schools into theoretical harmony as she develops her viewpoint conveys both the breadth of intellectual engagement with colleagues and the depth of clinical engagement with patients that inform her project from beginning to end.