سالنامه روانکاوی، جلد ۲۶/۲۷ ۲۰۱۳
The Annual of Psychoanalysis, V. 26/27 2013

جلد ۲۶/۲۷ با انتشار مقاله‌ی برگزیده‌ی سالانه‌ی روانکاوی، نوشته‌ی ساموئل آبرامز با عنوان “چگونه روانکاوی کودک و بزرگسال به یکدیگر آگاهی داده و یکدیگر را گمراه می‌کنند” آغاز می‌شود. در ادامه، مجموعه‌ای از مقالات ارائه شده در سمپوزیومی به افتخار جان ای. گدو قرار دارد. این مقالات موضوعات بالینی وسواس، تصعید، رویاها و خودکاوی، و قابلیت تحلیل را در بر می‌گیرند و همچنین به روانکاوی کاربردی و تاریخ هنر، با دو مطالعه در مورد ونسان ون‌گوگ و مطالعه‌ای دیگر در مورد آلبرتو جاکومتی، می‌پردازند. این مقالات نه تنها طیف چشمگیر علایق خود گدو را نشان می‌دهند، بلکه مظهر استانداردهای بالای علمی و بالینی هستند که گدو از دیرباز، هم برای خود و هم برای این حوزه به طور کلی، قائل بوده است.

بخش سوم، مشارکت‌های اصیل در تحلیل بالینی را در قالب بررسی نقش تعامل عاطفی در “قابلیت استفاده” تحلیلگر؛ ارزیابی دقیق خطرات فرافکنی والدین در کار تحلیل کودک؛ و مقایسه‌ی یک نظارت ناموفق و موفق در یک مورد روانکاوی ارائه می‌دهد. بخش چهارم به بررسی روانکاوی و هنر می‌پردازد، با دو مطالعه‌ی دیگر در مورد ون‌گوگ، خوانشی تحلیلی از لولیتا اثر ناباکوف، و بررسی‌های کلی‌تر از روانکاوی در رابطه با هنر نمایشی و تحلیل فیلم. این جلد با دو مقاله‌ی علمی تحریک‌آمیز در مورد ریشه‌های روانکاوی به پایان می‌رسد: مکاتبات بین میبل داج و تحلیلگرانش اسمیت ایلی جلیف و ای. ای. بریل به عنوان بستری برای بررسی موضوع تماس‌های فوق‌العاده و پس از تحلیل بین تحلیلگر و بیمار؛ و بررسی فروید، لاکان و روابط ناآرام بین ادبیات، روانکاوی و سوژه‌ی زنانه.

جلد ۲۶/۲۷ برداشت غنی از بینش‌های معاصر در مورد روانکاوی، از جمله تاریخچه و تکامل آن، پالایش بالینی مداوم آن، و کاربردهای علمی آن در خارج از اتاق مشاوره را به خوانندگان ارائه می‌دهد.

Volume 26/27 begins with publication of The Annual’s first prize essay, Samuel Abrams’s “How Child and Adult Analysis Inform and Misinform One Another.” This is followed by a series of papers originally prepared for a symposium honoring John E. Gedo. These papers span the clinical topics of obsessiveness, sublimation, dreams and self-analysis, and analyzability, and also delve into applied psychoanalysis and art history, with two studies of Vincent van Gogh and another of Alberto Giacometti. These papers not only convey the impressive range of Gedo’s own interests, but embody the high scholarly and clinical standards that Gedo has long held, both for himself and for the field in general.

Section III offers original contributions to clinical analysis in the form of the consideration of the role of affective engagement in the analyst’s “usability”; thoughtful assessment of the perils of parental projection in child analytic work; and comparison of a failed and successful supervision in the same psychoanalytic case. Section IV examines psychoanalysis and the arts, with two further studies of van Gogh, an analytic reading of Nabokov’s Lolita, and more general examinations of psychoanalysis in relation to dramatic art and film analysis. The volume closes with two provocative scholarly essays bearing on the roots of psychoanalysis: the correspondence between Mabel Dodge and her analysts Smith Ely Jelliffe and A. A. Brill as a vehicle for reviewing the issue of extra- and postanalytic contact between analyst and patient; and an examination of Freud, Lacan, and the uneasy relationships among literature, psychoanalysis, and the female subject.

Volume 26/27 offers readers a rich harvest of contemporary insights about psychoanalysis, including its history and evolution, its continuing clinical refinement, and its scholarly applications outside the consulting room.