تحلیلِ شکست ۲۰۱۲
The Analysis of Failure 2012

روان‌درمانی و روانکاوی همیشه کارساز نیستند. ناگزیر، ممکن است یک درمان یا تحلیل در کاهش رنج بیمار ناکام بماند. دلایل این اتفاق به اندازه‌ی خود بیماران و تحلیلگران متنوع است و اغلب، منبع سرخوردگی و آزردگی برای درمانگرانی است که همیشه مشتاق بحث درباره‌ی آن‌ها نیستند. آرنولد گلدبرگ با پذیرش این چالش، پیشنهاد می‌کند که برای تعیین معنای اساسی شکست، پیش از تعیین علل آن، ماهیت مبهم آن را آشکار سازد. او با استفاده از داستان‌های متعدد موارد ناموفق، یک واسازی و سپس یک طبقه‌بندی از شکست ارائه می‌دهد و مواردی را که بعد از شش ماه به مشکل می‌خورند از مواردی که هرگز شروع نمی‌شوند، ناهمخوانی‌ها را از بن‌بست‌ها، و شکست‌های همدلی را از شکست‌های بی‌توجهی متمایز می‌کند. اشتراکات در تجربه‌ی شکست – که به عنوان پیامدهای یک رابطه‌ی درمانیِ پرتنش اما شکل‌گرفته‌ی مشترک در نظر گرفته می‌شود، نه صرفاً سوء استفاده از یک تکنیک – برای بررسی دقیق‌تر آشکار می‌شوند.

Psychotherapy and psychoanalysis don’t always work. Inevitably, a therapy or analysis may fail to alleviate the suffering of the patient. The reasons why this occurs are as manifold as the patients and analysts themselves, and oftentimes are a source of frustration and vexation to clinicians, who aren’t always eager to discuss them. Taking the challenge head-on, Arnold Goldberg proposes to demystify failure in an effort to determine its essential meaning before determining its causes. Utilizing multiple vignettes of failed cases, he offers a deconstruction and a subsequent taxonomy of failure, delineating cases that go bad after six months from cases that never get off the ground, mismatches from impasses, failures of empathy from failures of inattention. Commonalities in the experience of failure – conceived as less a misapplication of technique than consequences of a co-constructed yet fraught therapeutic relationship – begin to emerge for scrutiny.