زیبایی‌شناسی فضا ۲۰۱۶
The Aesthetics of Atmospheres 2016

تحلیل پدیدارشناسانه فضاها بسیار ثمربخش بوده و مهم‌ترین و موفق‌ترین کاربرد آن در حوزه زیبایی‌شناسی بوده است. زمینه مادی این موفقیت را می‌توان در زیبایی‌بخشی فراگیر به دنیای زندگی ما مشاهده کرد، یا از منظری دیگر، در صحنه‌آرایی همه‌چیز، هر رویداد و اجرا. نظریه فضاهایی که به یک نظریه زیبایی‌شناختی تبدیل می‌شوند، بنابراین، ماهیت نمایشی، چه بسا فریبکارانه، سیاست، تجارت و جامعه رویدادمحور را آشکار می‌کند. اما، با در نظر گرفتن آن به عنوان یک نظریه مثبت از پدیده‌های خاص، دیدگاه‌های جدیدی را در مورد معماری، طراحی و هنر ارائه می‌دهد. این نظریه، فضا و تجربه فضا و مکان‌ها را به موضوعی محوری تبدیل کرد و از این رو، امر زودگذر را در هنرها احیا نمود. با در نظر گرفتن تأثیرات متعدد آن در زمینه‌های گوناگون، این نظریه آغازگر یک اومانیسم جدید بود: فرد به عنوان یک شخص زنده و دیدگاه او جدی گرفته می‌شود و این امر باعث تقویت دموکراتیزه شدن مداوم فرهنگ، به ویژه امکان مشارکت همگان در هنر و آثار آن می‌شود.

Interest in sensory atmospheres and architectural and urban ambiances has been growing for over 30 years. A key figure in this field is acclaimed German philosopher Gernot Böhme whose influential conception of what atmospheres are and how they function has been only partially available to the English-speaking public. This translation of key essays along with an original introduction charts the development of Gernot Böhme’s philosophy of atmospheres and how it can be applied in various contexts such as scenography, commodity aesthetics, advertising, architecture, design, and art.

The phenomenological analysis of atmospheres has proved very fruitful and its most important, and successful, application has been within aesthetics. The material background of this success may be seen in the ubiquitous aestheticization of our lifeworld, or from another perspective, of the staging of everything, every event and performance. The theory of atmospheres becoming an aesthetic theory thus reveals the theatrical, not to say manipulative, character of politics, commerce, of the event-society. But, taken as a positive theory of certain phenomena, it offers new perspectives on architecture, design, and art. It made the spatial and the experience of space and places a central subject and hence rehabilitated the ephemeral in the arts. Taking its numerous impacts in many fields together, it initiated a new humanism: the individual as a living person and his or her perspective are taken seriously, and this fosters the ongoing democratization of culture, in particular the possibility for everybody to participate in art and its works.