آینده‌های پایدار برای انطباق با تغییرات اقلیمی ۲۰۲۳
Sustainable Futures for Climate Adaptation 2023

آینده‌های پایدار برای انطباق با تغییرات اقلیمی با در نظر گرفتن پایداری به عنوان مفهومی ناکارآمد و محدودکننده در عمل، استدلال می‌کند که برای همزیستی هماهنگ با محیط زیست طبیعی خود، باید به طور اساسی بشریت را تطبیق داده و جامعه، شهرها، ساختمان‌ها و رویکرد خود به مهاجرت را اصلاح کنیم.

این کتاب، همزیستی انسان و زمین را به گونه‌ای تصور می‌کند که در آن مناطق جهان به طور مشترک بین همه مردم تقسیم شده باشند، برخلاف واقعیتی که در آن ارتباط خود را با دنیای طبیعی از دست داده‌ایم. این جدایی بشریت و طبیعت است که ما را به آستانه فاجعه آب و هوایی رسانده است. در پاسخ، بندیکت اندرسون مفهوم “پوشیدن اکولوژی خود” را بررسی می‌کند، جایی که تحرک انسان با محیط زیست همگام شده و مردم را با مناظر، توپوگرافی و جغرافیا ادغام می‌کند. اندرسون استدلال می‌کند که ما باید مسیرهای مهاجرتی جدیدی برای جابجایی افراد بین جنوب و شمال جهانی ایجاد کنیم و محیط‌های زندگی انعطاف‌پذیر و سازگار ایجاد کنیم. تنها با بازاندیشی در مورد جدایی بین مناطق شهری و روستایی، استخراج و مصرف منابع، تبعیض نژادی و دسترسی، می‌توانیم مشارکت نزدیک‌تری با طبیعت ایجاد کنیم تا با تغییرات آب و هوایی سازگار شده و از بدترین اثرات آن بکاهیم.

این کتاب با پرداختن به مضامین طراحی شهری سازگار، تفکیک و نابرابری نژادی و جنسیتی و آخرالزمان‌گرایی اقلیمی، برای محققان، اساتید و دانشجویان مقاطع بالا در رشته‌های مطالعات شهری، مطالعات مهاجرت، جغرافیای انسانی، اکولوژی، سیاست و طراحی، ارزشمند خواهد بود.

Considering sustainability as a flawed and restrictive term in practice, Sustainable Futures for Climate Adaptation argues that we must radically adapt humanity and reform society, cities, buildings, and our approach to migration in order to coexist in harmony with our natural environments.

The book conceives an Earth–human coexistence where the world’s regions are shared globally between all people, in contrast to a reality where we have lost touch with the natural world. It is this decoupling of humanity and nature that has brought us to the brink of climate disaster. In response, Benedict Anderson explores the concept of ‘wearing our ecology’, where human mobility is synchronized with the environment, merging people with landscapes, topographies, and geographies. Anderson argues that we need to create new migration routes for people moving between the Global South and North and establish flexible and adaptive living environments. Only by rethinking separations between urban and rural, resource extraction and consumption, racial prejudice and accessibility are we able to forge a closer partnership with nature to adapt to climate change and mitigate the worst of its effects.

Touching on themes of adaptive urban design, racial and gender segregation and inequality, and climate apocalypticism, this book will be valuable reading for researchers, scholars, and upper-level students in the fields of urban studies, migration studies, human geography, ecology, politics, and design.