شبکه‌های پایداری: ابزارهای شناختی برای همکاری متخصصان در سامانه‌های اجتماعی-بوم‌شناختی ۲۰۰۸
Sustainability Networks: Cognitive Tools for Expert Collaboration in Social-Ecological Systems 2008

پایداری، واژه‌ای است که برای افراد مختلف معانی متفاوتی دارد. این امر بر مشکلات بالقوه‌ای که در همکاری متخصصان حوزه‌های مختلف برای حل مسائل پایداری وجود دارد، تاکید می‌کند. در این کتاب، یان هوکینن از رویکردی انعکاسی به پایداری دفاع می‌کند، رویکردی که به عنوان ابزاری برای درک چالش‌های تهدیدآمیزی است که از تعامل انسان و محیط زیست ناشی می‌شوند. نویسنده، استدلال خود را با مطالعه موردی مدیریت منابع طبیعی در لاپلند شرح می‌دهد و نشان می‌دهد که چگونه پایداری به طور جامع توسط دانشگاهیان و متخصصان درک می‌شود.

این کتاب منعکس‌کننده‌ی یک چرخش شناختی نوظهور در علوم پایداری است و چالش‌های زیست‌محیطی را در حین اقدام بر محیط‌های اجتماعی و مادی‌مان، و نه به‌طور مجزا، مفهوم‌سازی می‌کند. هوکینن استدلال می‌کند که این ترکیب مفهومی، متخصصان پایداری را قادر می‌سازد تا خود را پیوند دهند: یعنی خود را در حوزه‌های تخصصی دیگر متخصصان غرق کرده و کار آنها را تصور کنند – هر دو، از پیش‌نیازهای یکپارچه‌سازی دانش فرارشته‌ای هستند. این کتاب نشان می‌دهد که چگونه متخصصان پایداری می‌توانند تعاملات فکری خود را در هنگام طراحی سناریوها و شاخص‌ها آشکار کنند و یک چارچوب دقیق برای سازماندهی همکاری متخصصان ارائه می‌دهد.

Sustainability is a word that means different things depending on who is using it, thus underlining the potential problems involved in experts from different fields teaming up to tackle sustainability problems. In this book, Janne Hukkinen argues for a reflexive approach to sustainability as a means of coming to grips with the threatening challenges arising out of human-environment interaction. The author illustrates his argument with a case study of natural resource management in Lapland, showing how sustainability is understood holistically by academics and professionals alike.

This book reflects an emerging cognitive turn in sustainability sciences, conceptualizing environmental challenges during action on our social and material environments, rather than in isolation. Hukkinen argues that this conceptual blending enables sustainability experts to hybridize themselves: to immerse themselves in the fields of other experts and imagine the other’s work – both prerequisites of trans-disciplinary knowledge integration. This book shows how sustainability experts can reveal their intellectual engagements when designing scenarios and indicators and presents a rigorous framework for organizing expert collaboration.