شهرهای هوشمند به مثابه بوم‌سازگان‌های مردم‌سالار ۲۰۱۵
Smart Cities as Democratic Ecologies 2015

مفهوم «شهر هوشمند» به عنوان همگرایی برنامه‌ریزی شهری و نوآوری‌های فناورانه، به یکی از ویژگی‌های غالب گفتمان سیاست‌گذاری عمومی تبدیل شده است. با وجود نفوذ روزافزون آن، اما هنوز توافق چندانی بر سر معنای دقیق «شهر هوشمند» وجود ندارد. یکی از دلایل این ابهام این است که این اصطلاح برای رشته‌های مختلف معانی متفاوتی دارد. برای برخی، مفهوم «شهر هوشمند» به پیشرفت در پایداری و فناوری‌های سبز اشاره دارد. برای برخی دیگر، به استقرار فناوری‌های اطلاعات و ارتباطات به عنوان زیرساخت نسل بعدی مربوط می‌شود.

این مجلد بر رشته سوم در این گفتمان متمرکز است، به طور مشخص تغییرات ناشی از فناوری در دموکراسی و مشارکت مدنی. در کنار مسائل مربوط به شبکه‌های برق، شبکه‌های حمل و نقل و پایداری شهری، نیاز روزافزونی به بررسی پتانسیل «شهرهای هوشمند» به عنوان «بوم‌سازگان‌های دموکراتیک» برای توانمندسازی شهروندان و نوآوری مبتنی بر کاربر وجود دارد.

پتانسیل «شهرهای هوشمند» برای تبدیل شدن به بستری برای مشارکت مدنی از پایین به بالا در زمینه نسل بعدی ارتباطات، به اشتراک گذاری داده‌ها و توسعه اپلیکیشن چیست؟ پیامدهای لایه‌بندی فضاهای عمومی با فناوری‌های واسطه‌ای محاسباتی چیست؟ مفهوم پان اپتیکون فوکو، استعاره‌ای برای جامعه نظارتی، نشان می‌دهد که فناوری‌های هوشمند مستقر در طراحی «شهرهای هوشمند» باید از نظر روش‌هایی که سوادهای شهری جدید و رویه‌های اجتماعی نوظهور را فعال یا محدود می‌کنند، مورد ارزیابی قرار گیرند.

The concept of the ‘smart city’ as the confluence of urban planning and technological innovation has become a predominant feature of public policy discourse. Despite its expanding influence, however, there is little consensus on the precise meaning of a ‘smart city’. One reason for this ambiguity is that the term means different things to different disciplines. For some, the concept of the ‘smart city’ refers to advances in sustainability and green technologies. For others, it refers to the deployment of information and communication technologies as next generation infrastructure. This volume focuses on a third strand in this discourse, specifically technology driven changes in democracy and civic engagement. In conjunction with issues related to power grids, transportation networks and urban sustainability, there is a growing need to examine the potential of ‘smart cities’ as ‘democratic ecologies’ for citizen empowerment and user-driven innovation. What is the potential of ‘smart cities’ to become platforms for bottom-up civic engagement in the context of next generation communication, data sharing, and application development? What are the consequences of layering public spaces with computationally mediated technologies? Foucault’s notion of the panopticon, a metaphor for a surveillance society, suggests that smart technologies deployed in the design of ‘smart cities’ should be evaluated in terms of the ways in which they enable, or curtail, new urban literacies and emergent social practices.