تصمیم گیری مشارکتی در مراقبت های ویژه بزرگسالان ۲۰۲۱
Shared Decision Making in Adult Critical Care 2021

تصمیم گیری در مورد زندگی، کیفیت زندگی و مرگ در مراقبت های ویژه امری معمول است. برای ارتقای اصل اخلاقی خودمختاری بیمار، پزشکان اغلب تخصص پزشکی خود را در گفتگوهای ارزشی با بیماران و خانواده های بیماران فاقد اهلیت دخیل می کنند – در مورد اینکه آیا طرح های مراقبت بالینی با خواسته های بیماران یا بهترین تقریب از آن، سازگار است یا خیر. هدایت بیماران و خانواده ها در این تصمیمات مشترک می تواند دشوار باشد، نه لزوماً به دلیل دانش فنی دقیقی که برای درک نحوه عملکرد مداخلات ICU مورد نیاز است، بلکه به دلیل عدم اطمینان از اینکه مداخلات ICU در هر زمان معین برای یک بیمار خاص چه نتایجی ممکن است داشته باشد و چالش های انتقال اخبار ناگوار به بیماران و خانواده های درمانده – چه این خبر قطعی باشد چه غیرقطعی. تیم های ICU عموماً بزرگ و چند رشته ای هستند و در حالی که پیچیدگی چنین گفتگوهایی ایجاب می کند که پزشکی با تخصص و شفقت، هدایت آنها را بر عهده داشته باشد، اما این امر غیرمعمول نیست که این گفتگوها توسط کارورزهای بالینی هدایت شوند که روابط نزدیکی با بیماران و خانواده ها ایجاد می کنند اما ممکن است تجربه فراوانی نداشته باشند که بتوانند از آن بهره ببرند.

“Decisions about life, quality of life, and death are routine in critical care practice. To promote the ethical principle of patient autonomy, clinicians often find themselves incorporating their medical expertise into value-laded conversations with patients and families of incapacitated patients-with regard to whether clinical care plans are consistent with patients’ wishes, or the best approximation thereof. Guiding patients and families through these shared decisions can be difficult, not necessarily because of detailed technical knowledge needed to understand how ICU interventions work, but because of the uncertainty of what ICU interventions might achieve at any given time for a certain patient and the challenges of conveying difficult news to overwhelmed patients and families-whether that news is certain or uncertain. ICU teams are generally large and multidisciplinary, and while the complexity of such conversations warrants a clinician with expertise and compassion guiding them, it is not infrequent that these conversations are led by clinical trainees who build close relationships with patients and families but who may not have a wealth of experience from which to draw”–