شکل‌دهی به علم با بلاغت ۲۰۱۰
Shaping Science with Rhetoric 2010

چگونه دانشمندان همکاران خود را از رشته‌های گوناگون متقاعد می‌کنند تا از مرزهای رشته‌ای عبور کنند و با به خطر انداختن حرفه‌ی خود، در برنامه‌های پژوهشی بین‌رشته‌ای جدید شرکت کنند؟ چرا برخی تلاش‌ها برای الهام بخشیدن به چنین پژوهش‌هایی، با تحسین و حمایت گسترده روبرو می‌شوند، در حالی که برخی دیگر این‌گونه نیستند؟

لئا چکارلی در کتاب *شکل‌دهی علم با بلاغت* (Shaping Science with Rhetoric)، به این پرسش‌ها از طریق بررسی دقیق سه تک‌نگاشت علمی در بستر تاریخی خود می‌پردازد: کتاب *ژنتیک و منشاء گونه‌ها* (Genetics and the Origin of Species) تئودوسیوس دابژانسکی (1937)، که الهام‌بخش «سنتز مدرن» زیست‌شناسی تکاملی بود؛ کتاب *حیات چیست؟* (What Is Life?) اروین شرودینگر (1944)، که باعث تسریع در شکل‌گیری رشته‌ی زیست‌شناسی مولکولی شد؛ و کتاب *وفاق* (Consilience) ادوارد او. ویلسون (1998)، تلاشی که تا کنون به طور کامل موفقیت‌آمیز نبوده، برای متحد کردن علوم اجتماعی و زیستی. او استراتژی‌های بلاغی استفاده شده در هر کتاب را بررسی می‌کند و بر اساس نقدها و مقالات علمی که پس از انتشار آن‌ها به چاپ رسیدند، ارزیابی می‌کند که کدام استراتژی‌ها بهترین عملکرد را داشته‌اند.

اثر چکارلی برای هر کسی که به چگونگی شکل‌گیری رشته‌های بین‌رشته‌ای علاقه‌مند است – از مورخان و متخصصان بلاغت علم گرفته تا خود دانشمندان – مهم خواهد بود.

How do scientists persuade colleagues from diverse fields to cross the disciplinary divide, risking their careers in new interdisciplinary research programs? Why do some attempts to inspire such research win widespread acclaim and support, while others do not?

In Shaping Science with Rhetoric, Leah Ceccarelli addresses such questions through close readings of three scientific monographs in their historical contexts—Theodosius Dobzhansky’s Genetics and the Origin of Species (1937), which inspired the “modern synthesis” of evolutionary biology; Erwin Schrödinger’s What Is Life? (1944), which catalyzed the field of molecular biology; and Edward O. Wilson’s Consilience (1998), a so far not entirely successful attempt to unite the social and biological sciences. She examines the rhetorical strategies used in each book and evaluates which worked best, based on the reviews and scientific papers that followed in their wake.

Ceccarelli’s work will be important for anyone interested in how interdisciplinary fields are formed, from historians and rhetoricians of science to scientists themselves.