سازمان‌های حوضه آبریز رودخانه‌ای در دیپلماسی آب ۲۰۲۰
River Basin Organizations in Water Diplomacy 2020

آیا تنش‌ها و اختلافات میان کشورهایی که در منابع آبی و دریاچه‌های بین‌المللی مشترک هستند، به درگیری‌های فعال تبدیل خواهد شد؟ این کتاب با پرداختن به این پرسش نشان می‌دهد که این نگرانی‌ها به دلیل موقعیت جغرافیایی و پویایی‌های سیاسی حاکم بر برخی از این رودخانه‌های بزرگ و منافع استراتژیک قدرت‌های بزرگ، برجسته‌تر شده‌اند.

این کتاب که توسط ترکیبی از متخصصان برجسته و دانشگاهیان نوشته شده، نشان می‌دهد که کشورها بیشتر تمایل دارند از طریق راه‌های مسالمت‌آمیز در خصوص مسائل فرامرزی مربوط به استفاده از منابع آب مشترک خود همکاری و مدیریت کنند، و مهم‌ترین نهادهایی که به کار می‌گیرند، سازمان‌های بین‌المللی حوضه آبریز (RBOs) هستند. سازمان‌های حوضه آبریز، فراتر از نهادهای صرفاً فنی، سازوکارهای کلیدی دیپلماسی آب هستند که ظرفیت و اثربخشی آن‌ها بر اساس چهار عامل کلیدی مرتبط با یکدیگر متفاوت است: توسعه حقوقی و سازمانی آن‌ها، و نفوذ منابع فنی و استراتژیک آن‌ها. حوضه‌های مورد تجزیه و تحلیل، از حوضه‌های توسعه‌یافته و در حال توسعه، شامل رودخانه‌های کلمبیا، دریاچه‌های بزرگ، کلرادو، سنگال، نیجر، نیل، کنگو، اردن، هلمند، دریای آرال، مکونگ، دانوب و راین، در تمام قاره‌ها گسترده شده‌اند.

این کتاب با مشارکت در گفتمان آکادمیک در مورد مدیریت آب‌های فرامرزی و تعارض و همکاری در زمینه آب، به سیاست‌گذاران بینشی در مورد این که کدام تعاملات دیپلماسی آب می‌تواند موفقیت‌آمیز باشد، نقاط قوتی که باید بر آن‌ها تکیه کرد و مشکلاتی که باید از آن‌ها اجتناب کرد، ارائه می‌دهد تا منابع آب مشترک به شیوه‌ای مشارکتی، پایدار و با ثبات مدیریت شوند.

Will tensions and disputes among states sharing international water courses and lakes turn into active conflicts? Addressing this question, the book shows that these concerns are more prominent due to the locations and underlying political dynamics of some of these large rivers and the strategic interests of major powers.

Written by a combination of leading practitioners and academics, this book shows that states are more prone to cooperate and manage their transboundary issues over the use of their common water resources through peaceful means, and the key institutions they employ are international river basin organizations (RBOs). Far from being mere technical institutions, RBOs are key mechanisms of water diplomacy with capacity and effectiveness varying on four key interrelated factors: their legal and institutional development, and the influence of their technical and strategic resources. The basins analyzed span all continents, from both developed and developing basins, including the Columbia, Great Lakes, Colorado, Senegal, Niger, Nile, Congo, Jordan, Helmand, Aral Sea, Mekong, Danube and Rhine.

Contributing to the academic discourse on transboundary water management and water conflict and cooperation, the book provides insights to policy-makers on which water diplomacy engagements can be successful, the strengths to build on and the pitfalls to avoid so that shared water resources are managed in a cooperative, sustainable and stable way.