آیین و بداهه‌پردازی در فرآیند روانکاوی ۲۰۱۴
Ritual and Spontaneity in the Psychoanalytic Process 2014

فرآیند روانکاوی با تاروپودی پیچیده از قطب‌های به‌هم‌پیوسته مشخص می‌شود: انتقال و انتقال متقابل، تکرار و تجربه‌ی نو، تجسم‌سازی و تفسیر، انضباط و پاسخگویی شخصی، درون‌روانی و بین‌فردی، ساختن و کشف کردن. در کتاب «آیین و بداهه‌پردازی در فرآیند روانکاوی»، اروین زد. هافمن از طریق شرح بالینی گیرا، پتانسیل درمانی عظیمی را نشان می‌دهد که در تلاش تحلیل‌گر برای دستیابی به تعادل در هر یک از این دیالکتیک‌ها نهفته است.

به گفته‌ی هافمن، روش روانکاوی مستلزم یک تنش دیالکتیکی بین تأثیر بین‌فردی و اکتشاف تفسیری است؛ تنشی که در آن تعاملات غیرتفسیری و تفسیری به‌طور مداوم یکدیگر را برمی‌انگیزند. از این رو، “سازه‌گرایی دیالکتیکی” هافمن بر ابهام ذاتی تجربه تأکید می‌کند؛ ابهامی که با حقایق انکارناپذیر زندگی فرد، از جمله واقعیت مرگ، همزیستی دارد. موقعیت تحلیلی، آگاهی از آزادی شکل‌دادن به داستان زندگی فرد را در محدودیت‌های واقعیت‌های داده‌شده ارتقا می‌دهد. هافمن آن را نوع خاصی از بوته‌ی آزمایش برای تأیید ارزش و ساختن معنا در دنیایی به‌شدت نامطمئن می‌داند. تحلیل‌گر نیز به نوبه‌ی خود، به عنوان یک تأثیر اخلاقی با نوعی اقتدار طعنه‌آمیز ظاهر می‌شود؛ اقتداری که با جنبه‌های آیینی فرآیند تحلیلی تقویت می‌شود، حتی در حالی که تحت بررسی انتقادی قرار می‌گیرد.

کتاب «آیین و بداهه‌پردازی در فرآیند روانکاوی» اثری به‌شدت بالینی است که درک جدیدی از امکانات شفابخشی ایجاد می‌کند که از تنش‌ها، انتخاب‌ها و محدودیت‌های موجود در مواجهه‌ی صمیمانه‌ی یک روانکاو و یک بیمار ناشی می‌شود. این کتاب برای همه‌ی تحلیل‌گران و درمانگران تحلیلی، خواندنی جذاب است و همچنین برای پژوهشگران علوم اجتماعی و علوم انسانی نیز بسیار آموزنده خواهد بود.

The psychoanalytic process is characterized by a complex weave of interrelated polarities: transference and countertransference, repetition and new experience, enactment and interpretation, discipline and personal responsiveness, the intrapsychic and the interpersonal, construction and discovery. In Ritual and Spontaneity in the Psychoanalytic Process, Irwin Z. Hoffman, through compelling clinical accounts, demonstrates the great therapeutic potential that resides in the analyst’s struggle to achieve a balance within each of these dialectics.

According to Hoffman, the psychoanalytic modality implicates a dialectic tension between interpersonal influence and interpretive exploration, a tension in which noninterpretive and interpretive interactions continuously elicit one another. It follows that Hoffman’s “dialectical constructivism” highlights the intrinsic ambiguity of experience, an ambiguity that coexists with the irrefutable facts of a person’s life, including the fact of mortality. The analytic situation promotes awareness of the freedom to shape one’s life story within the constraints of given realities. Hoffman deems it a special kind of crucible for the affirmation of worth and the construction of meaning in a highly uncertain world. The analyst, in turn, emerges as a moral influence with an ironic kind of authority, one that is enhanced by the ritualized aspects of the analytic process even as it is subjected to critical scrutiny.

An intensely clinical work, Ritual and Spontaneity in the Psychoanalytic Process forges a new understanding of the curative possibilities that grow out of the tensions, the choices, and the constraints inhering in the intimate encounter of a psychoanalyst and a patient. Compelling reading for all analysts and analytic therapists, it will also be powerfully informative for scholars in the social sciences and the humanities.