خطوط رُمب و جنگ‌های نقشه‌نگاری ۲۰۱۰
Rhumb Lines and Map Wars 2010

در کتاب *خطوط رُمب و جنگ‌های نقشه‌کشی*، مارک مونمونیر روایتی روشنگرانه و مصور از مناقشات پیرامون میراث گرارد مرکاتور، نقشه‌نگار فلامان، ارائه می‌دهد. او ما را به سال ۱۵۶۹ بازمی‌گرداند، زمانی که مرکاتور روشی هوشمندانه برای نمایش زمین بر روی سطحی مسطح ارائه کرد و اولین تصویرسازی‌ای را خلق کرد که گردی زمین را در نظر می‌گرفت. همان‌طور که مونمونیر نشان می‌دهد، ملوانان بیشترین بهره را از تصویرسازی مرکاتور بردند، چرا که این تصویرسازی امکان ناوبری آسان در دریاهای آزاد را با استفاده از خطوط رُمب—مسیرهایی مشخص با زاویه‌ی ثابت نسبت به شمال—برای جهت‌یابی دقیق فراهم می‌کرد. اما محبوبیت این تصویرسازی در میان دریانوردان قرن نوزدهم، منجر به استفاده‌ی بیش از حد از آن—اغلب به روش‌های نامناسب و غیرناوبری—در نقشه‌های دیواری، اطلس‌های جهانی و تبلیغات ژئوپلیتیک شد.

به دلیل تحریف اندازه‌ی متناسب کشورها، نقشه‌ی مرکاتور به دلیل بزرگنمایی اروپا و آمریکای شمالی در راستای ترویج استعمار مورد انتقاد قرار گرفت. در سال ۱۹۷۴، آرنو پیترز، مورخ آلمانی، نقشه‌ی خود را ارائه کرد که در آن کشورها ظاهراً با اندازه‌ی واقعی نسبت به یکدیگر ترسیم شده بودند. در “جنگ‌های نقشه‌کشی” متعاقب آن در دهه‌های ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰، این تصویرسازی‌های رقیب برای کسب حمایت عمومی به رقابت پرداختند—با درجات مختلف موفقیت.

مونمونیر، که به خاطر کتاب‌های روشنگرانه و قابل فهمش در مورد نقشه‌ها و نقشه‌کشی مورد تحسین گسترده قرار گرفته است، در اینجا به بررسی کاربردها و محدودیت‌های یکی از مهم‌ترین نوآوری‌های نقشه‌نگاری می‌پردازد. او با دیدگاهی نقادانه و آگاهانه، تفسیری روشنگرانه ارائه می‌دهد از اینکه چرا روحانیون نیک‌اندیش و حامیان توسعه از تصویرسازی پیترز حمایت کردند، در حالی که این تصویرسازی به شکلی آشکار شکل کشورهای جهان سوم را تحریف می‌کرد؛ چرا روزنامه‌نگارانی که این مناقشه را پوشش می‌دادند، از نقشه‌های جایگزین جهان و سایر مسائل کلیدی چشم‌پوشی کردند؛ و چگونه تعدادی از نویسندگان پسامدرن از دیدگاه جهانی پیترز با اغراقی خودخواهانه در مورد قدرت نقشه‌ها دفاع کردند. *خطوط رُمب و جنگ‌های نقشه‌کشی* اثری درخشان از مونمونیر است: از نظر تاریخی غنی، به‌زیبایی نوشته شده و کاملاً درگیر مسائل زمانه‌ی ما.