پیچیدگی بازدهی منابع و مشاعات ۲۰۱۳
Resource Efficiency Complexity and the Commons 2013

استفاده‌ی کارآمد از منابع طبیعی، کلید دستیابی به اقتصادی پایدار است. با این حال، پیچیدگی‌های ابعاد فیزیکی بهره‌وری منابع، به درستی درک نشده است. در این کتاب چالش‌برانگیز، نویسنده با تحلیل بهره‌وری منابع و دستاوردهای حاصل از آن، از منظر منابع مشاع (common pool resources)، پیشرفتی چشمگیر در درک ما از این موضوع پیشنهاد می‌کند. این ایده، به‌ویژه در مورد منابع آب و کاربرد آن در کشاورزی آبی، مورد بررسی قرار می‌گیرد.

نویسنده مفهوم نوینی به نام “پاراکامونز” را مطرح می‌کند که از طریق آن، می‌توان پس‌اندازهای ناشی از افزایش بهره‌وری منابع را مورد بررسی قرار داد. در واقع، او می‌پرسد: “چه کسی از دستاوردِ یک دستاوردِ بهره‌وری، سود می‌برد؟” با استفاده‌ی مجدد، صرفه‌جویی و اجتناب از زیان‌ها، پسماندها و اتلاف‌ها، منابع آزادشده برای استفاده‌ی بیشتر در دسترس چهار “مقصد” قرار می‌گیرند: همان کاربر، طرف‌های مرتبط مستقیم با آن کاربر، اقتصاد گسترده‌تر یا بازگشت به منابع مشاع. بدین ترتیب، پاراکامونز، منابع مشاعِ (و رقابت برای) منابعی است که با تغییر در بهره‌وری سیستم‌های منابع طبیعی نجات یافته‌اند. این ایده را می‌توان در مورد طیف وسیعی از منابع مانند آب، انرژی، جنگل‌ها و شیلات اعماق دریا به کار برد.

پنج مسئله مورد بررسی قرار می‌گیرند: پیچیدگیِ بهره‌وریِ استفاده از منابع؛ عدم قطعیت مداخلات و پیامدهای بهره‌وری؛ مقاصدِ زیان‌ها، پسماندها و اتلاف‌های آزادشده؛ پیامدهای حفاظت از منابع؛ و ارتباط متقابل کاربران و سیستم‌ها که ناشی از تغییرات بهره‌وری است. کتاب نشان می‌دهد که چگونه این ایده‌ها، بهره‌وری را با سایر ابعاد حکمرانی منابع و پایداری، مانند انصاف، عدالت، تاب‌آوری و دسترسی، برابر می‌کند.

The efficient use of natural resources is key to a sustainable economy, and yet the complexities of the physical aspects of resource efficiency are poorly understood. In this challenging book, the author proposes a major advance in our understanding of this topic by analysing resource efficiency and efficiency gains from the perspective of common pool resources, applying this idea particularly to water resources and its use in irrigated agriculture.

The author proposes a novel concept of “the paracommons”, through which the savings of increased resource efficiency can be viewed. In effect he asks; “who gets the gain of an efficiency gain?” By reusing, economising and avoiding losses, wastes and wastages, freed up resources are available for further use by four ‘destinations’; the same user, parties directly connected to that user, the wider economy or returned to the common pool. The paracommons is thus a commons of – and competition for – resources salvaged by changes to the efficiency of natural resource systems. The idea can be applied to a range of resources such as water, energy, forests and high-seas fisheries.

Five issues are explored: the complexity of resource use efficiency; the uncertainty of efficiency interventions and outcomes; destinations of freed up losses, wastes and wastages; implications for resource conservation; and the interconnectedness of users and systems brought about by efficiency changes. The book shows how these ideas put efficiency on a par with other dimensions of resource governance and sustainability such as equity, justice, resilience and access.