نسبیت ارتباطی ۲۰۱۴
Relationality 2014

استفان ای. میچل، در آخرین اثر خود در حوزه روانکاوی که دو ماه پیش از درگذشت نابهنگامش در ۲۱ دسامبر ۲۰۰۰ منتشر شد، تلفیقی درخشان از ایده‌های مرتبط به هم ارائه می‌دهد که حول محور ماتریکس ارتباطی تجربه انسانی می‌چرخند و جنبه‌های آن را توصیف می‌کنند. کتاب “ارتباط‌مندی” با بررسی آثار لوالد، فیربرن، بالبی و سالیوان، پیدایش دیدگاه ارتباطی در روانکاوی را ترسیم می‌کند. صداهای این متفکران در درک ارتباط‌مندی بنیادین ذهن همسو می‌شوند. میچل با بهره‌گیری از ابعاد گوناگون دلبستگی، بین‌الاذهانیت و نظریه سیستم‌ها، رویکردی بالینی را ارائه می‌دهد که به همان اندازه که پاسخگو است، با خویشتنداری مسئولانه نیز همراه است. “ارتباط‌مندی” “نقطه اوج جدیدی در نوشته‌های همیشه روشنگر میچل است” (نانسی چودرو) و نشانگر “بلوغ” دیدگاه ارتباطی در روانکاوی است (پیتر فونگی).

In his final contribution to the psychoanalytic literature published two months before his untimely death on December 21, 2000, the late Stephen A. Mitchell provided a brilliant synthesis of the interrelated ideas that hover around, and describe aspects of, the relational matrix of human experience. Relationality charts the emergence of the relational perspective in psychoanalysis by reviewing the contributions of Loewald, Fairbairn, Bowlby, and Sullivan, whose voices converge in apprehending the fundamental relationality of mind. Mitchell draws on the multiple dimensions of attachment, intersubjectivity, and systems theory in espousing a clinical approach equally notable for its responsiveness and
responsible restraint. Relationality “signals a new height in Mitchell’s always illuminating writing” (Nancy Chodorow) and marks the “coming of age” of the relational perspective in psychoanalysis (Peter Fonagy).