تنظیم‌گری بلاک‌چین ۲۰۱۸
Regulating Blockchain 2018

معماری غیرمتمرکز زیربنایی بیت‌کوین، که در ابتدا با هدف تحقق آرمان‌های آنارشیستی-کاپیتالیستی و لیبرترین پدید آمد، با عنوان «بلاک‌چین» به تازگی وارد تصورات و واژگان عمومی شده است. با این حال، در مدت کوتاهی به جریانی اصلی تبدیل شده و مترادف با طیف گسترده‌ای از مفاهیم و ایده‌آل‌های تجاری و مدنی در قالب «مسئله» و «راه‌حل» گشته است. از ردیابی منشاء کالاها گرفته تا جلوگیری از تقلب در انتخابات و تمرکززدایی کامل از قدرت و حذف شیوه‌های استثماری «واسطه‌ها»، ذینفعان بلاک‌چین با ایمانی راسخ بر این باورند که این فناوری نیرویی برای خیر و صلاح است. به همین دلایل و بسیاری دیگر، این فناوری توجه کارآفرینان، سرمایه‌گذاران خطرپذیر، شرکت‌های بزرگ جهانی و دولت‌ها را در سراسر جهان به خود جلب کرده است.

بلاک‌چین ممکن است فرصتی فنی بی‌نظیر برای تغییر فرهنگ شفافیت و اعتماد در فضای مجازی ارائه دهد و به عنوان یک فناوری «انقلابی» و «مخل»، پتانسیل تغییر قراردادهای اجتماعی-اقتصادی و سیاسی جهانی را داشته باشد. اما به عنوان یک پدیده تا حد زیادی تنظیم‌نشده و مبتنی بر ارائه راه‌حل‌های فناوری، بلاک‌چین دقیقاً در چارچوب منطق و استدلال سرمایه‌داری وجود دارد و به سرعت در حال تبدیل شدن به محور اصلی مدل‌های کسب‌وکار بسیاری از منابع قدرت مالی و سیاسی است که این فناوری به طور خاص برای براندازی آن‌ها طراحی شده بود. همچنین، به طور فزاینده‌ای با استراتژی‌های نئولیبرالی همراه شده که توجه کمی به مسئولیت‌پذیری جمعی، سیاسی یا دموکراتیک در راستای منافع عمومی دارند. کتاب *تنظیم بلاک‌چین* نگاهی انتقادی به این فناوری و «اکوسیستم» ذینفعان آن می‌اندازد و گفتمان غالب مبنی بر اینکه بلاک‌چین توانمندساز بزرگ فنی-اجتماعی عصر ماست را به چالش می‌کشد.

As the distributed architecture underpinning the initial Bitcoin anarcho-capitalist, libertarian project, ‘blockchain’ entered wider public imagination and vocabulary only very recently. Yet in a short space of time it has become more mainstream and synonymous with a spectacular variety of commercial and civic ‘problem’/’solution’ concepts and ideals. From commodity provenance, to electoral fraud prevention, to a wholesale decentralisation of power and the banishing of the exploitative practices of ‘middlemen’, blockchain stakeholders are nothing short of evangelical in their belief that it is a force for good. For these reasons and more the technology has captured the attention of entrepreneurs, venture capitalists, global corporations and governments the world over.

Blockchain may indeed offer a unique technical opportunity to change cultures of transparency and trust within cyberspace, and as ‘revolutionary’ and ‘disruptive’ has the potential to shift global socioeconomic and political conventions. But as a yet largely unregulated, solutionist-driven phenomenon, blockchain exists squarely within the boundaries of capitalist logic and reason, fast becoming central to the business models of many sources of financial and political power the technology was specifically designed to undo, and increasingly allied to neoliberal strategies with scant regard for collective, political or democratic accountability in the public interest. Regulating Blockchain casts a critical eye over the technology, its ‘ecosystem’ of stakeholders, and offers a challenge to the prevailing discourse proclaiming it to be the great techno-social enabler of our times.