واقع‌گرایی و بحران آب‌وهوایی ۲۰۲۲
Realism and the Climate Crisis 2022

در بحبوحه‌ی بحران اقلیمی، امید باید همچنان ممکن باشد، چرا که زندگی بر آن اصرار دارد. اما امید باید واقع‌بینانه نیز باشد. آیا واقع‌بینی درباره‌ی وضعیت اسفناکمان به سوی ناامیدی اشاره نمی‌کند؟ آیا سیاستمداران ترسو، نشست‌های شکست‌خورده و مصرف‌گراییِ ریشه‌دار، همگی بدین معنا نیستند که برای جلوگیری از فاجعه، خیلی دیر کرده‌ایم؟

واقع‌بینی عمیق‌تری از تحول وجود دارد که می‌تواند زندگی را در درون ما قدرتمند نگاه دارد. این مهم، به بهای پذیرش این واقعیت است که وضعیت ما تراژیک است. و این به نوبه‌ی خود، مستلزم رویکردی سخت‌گیرانه‌تر و انقلابی‌تر به اقتضائات این شرایط اضطراری است، رویکردی که اکثر فعالان هنوز آمادگی پذیرش آن را نداشته‌اند.

این کتابی است برای اندیشیدن، بحث و جدل کردن و مخالفت ورزیدن – و برای امید داشتن.

In the teeth of climate emergency, hope has to remain possible, because life insists on it. But hope also has to be realistic. And doesn’t realism about our plight point towards despair? Don’t the timid politicians, the failed summits and the locked-in consumerism all just mean that we have left things far too late to avoid catastrophe?

There is a deeper realism of transformation which can keep life powerful within us. It comes at the price of accepting that our condition is tragic. That, in turn, calls for a harsher, more revolutionary approach to the demands of the emergency than most activists have yet been prepared to adopt.

This is a book to think with, to argue and disagree with – and to hope with.