نژاد در روانکاوی ۲۰۱۷
Race in Psychoanalysis 2017

کتاب «نژاد در روانکاوی» به تحلیل نژادپرستی پنهانی و اغلب نادیده گرفته‌شده در روانکاوی می‌پردازد. این کتاب بررسی می‌کند که چگونه گفتمان استعماریِ انسان‌شناسیِ اواخر قرن نوزدهم، راه خود را به متون بنیادین فروید باز کرد و در آنجا باقی ماند و به اعمال نفوذ پنهانی خود ادامه می‌دهد. خشونت‌های نژادی اخیر، به‌ویژه در ایالات متحده، بسیاری را متوجه این امر ساخته است که رشته‌های دانشگاهی و حرفه‌ای، و همچنین نهادهای اجتماعی و سیاسی، باید از نظر تعصبات نژادی احتمالی مورد بازبینی قرار گیرند. روانکاوی نیز از این قاعده مستثنی نیست.

هنگامی که فروید بینش‌های خود را در مورد تاریخ روان و تمدن به کار برد، آزادانه از انسان‌شناسی زمان خود، که غرق در اندیشه استعماری و نژادپرستانه بود، استفاده کرد. اگرچه اغلب تصور می‌شود که این استفاده محدود به آثار غیربالینی او بوده است، اما این کتاب استدلال می‌کند که از طریق مفهوم محوریِ «بدوی‌گرایی»، این اندیشه به نظریه‌های او در مورد روان و همچنین تکنیک بالینی نیز راه یافته است.

سلیا بریکمن بررسی می‌کند که چگونه گفتمان مربوط به بدوی‌گراییِ مفروضِ مردم مستعمره و برده‌شده، به درک روانکاوانه از خود و دیگریِ نژادی کمک کرده است. او نشان می‌دهد که چگونه سازه‌های روانکاوانه از نژاد و جنسیت به هم مرتبط هستند و چگونه نگرش‌های فروید نسبت به بدوی‌گرایی با یهودستیزیِ زمان او مرتبط بوده است. نشان داده می‌شود که همه اینها بخشی از هدف مدرنیستی روانکاوی است که به دنبال ایجاد یک ذهنیت مدرن از طریق مذاکره مجدد در مورد گذشته است. در نهایت، کتاب نشان می‌دهد که چگونه همه اینها می‌تواند بر درمانگر و بیمار در مواجهه بالینی معاصر تأثیر بگذارد.

کتاب «نژاد در روانکاوی» اثری محوری و با اهمیت برای پژوهشگران، متخصصان و دانشجویان روانکاوی، روانشناسان، مددکاران اجتماعی بالینی و سایر درمانگرانی است که کارشان متأثر از بینش‌های روانکاوانه است، و همچنین برای کسانی که در مطالعات انتقادی نژاد و پسااستعماری فعالیت دارند.

Race in Psychoanalysis analyzes the often-unrecognized racism in psychoanalysis by examining how the colonialist discourse of late nineteenth-century anthropology made its way into Freud’s foundational texts, where it has remained and continues to exert a hidden influence. Recent racial violence, particularly in the US, has made many realize that academic and professional disciplines, as well as social and political institutions, need to be re-examined for the racial biases they may contain. Psychoanalysis is no exception.

When Freud applied his insights to the history of the psyche and of civilization, he made liberal use of the anthropology of his time, which was steeped in colonial, racist thought. Although it has often been assumed that this usage was confined to his non-clinical works, this book argues that through the pivotal concept of “primitivity,” it fed back into his theories of the psyche and of clinical technique as well.

Celia Brickman examines how the discourse concerning the presumed primitivity of colonized and enslaved peoples contributed to psychoanalytic understandings of self and raced other. She shows how psychoanalytic constructions of race and gender are related, and how Freud’s attitudes towards primitivity were related to the anti-Semitism of his time. All of this is demonstrated to be part of the modernist aim of psychoanalysis, which seeks to create a modern subjectivity through a renegotiation of the past. Finally, the book shows how all of this can affect both clinician and patient within the contemporary clinical encounter.

Race in Psychoanalysis is a pivotal work of significance for scholars, practitioners and students of psychoanalysis, psychologists, clinical social workers, and other clinicians whose work is informed by psychoanalytic insights, as well as those engaged in critical race and postcolonial studies.