پیام رسانی پورینرژیک و سیستم عصبی ۲۰۱۲
Purinergic Signalling and the Nervous System 2012

در ۲۰ سال نخست پس از مطرح شدن فرضیه علامت دهی پورینرژیک در سال 1972، بیشتر دانشمندان نسبت به اعتبار آن تردید داشتند، عمدتاً به این دلیل که ATP به عنوان یک مولکول داخل سلولی درگیر در بیوشیمی سلولی به خوبی تثبیت شده بود و بعید به نظر می رسید که چنین مولکول فراگیری به عنوان یک مولکول علامت دهی خارج سلولی عمل کند. با این حال، پس از کلون سازی و شناسایی گیرنده های ATP و آدنوزین در اوایل دهه 1990 و تثبیت ATP به عنوان یک انتقال دهنده سیناپسی در مغز و گانگلیون های سمپاتیک، ورق برگشت. اخیراً مشخص شده است که ATP در علامت دهی طولانی مدت (تروفیک) در تکثیر، تمایز و مرگ سلولی، در تکامل و بازسازی، و همچنین در علامت دهی کوتاه مدت در انتقال عصبی و ترشح نقش دارد. همچنین، مقالات مهمی منتشر شده اند که ساختار مولکولی گیرنده های P2X را در حیوانات ابتدایی مانند آمیب و شیستوزوما، و همچنین جلبک های سبز نشان می دهند. این امر منجر به شناسایی ماهیت گسترده سیستم علامت دهی پورینرژیک در بیشتر انواع سلول ها و گسترش سریع این حوزه، شامل مطالعات مربوط به پاتوفیزیولوژی و همچنین فیزیولوژی و بررسی پتانسیل درمانی عوامل پورینرژیک، شده است.

جفری برنستوک و الکسی ورخارتسکی در دو کتاب، هدفشان جمع آوری حجم گسترده و متنوعی از مقالات علمی در مورد علامت دهی پورینرژیک بوده است. موضوع این کتاب اول، علامت دهی پورینرژیک در سیستم های عصبی محیطی و مرکزی و در حس های منفرد است. در کتاب دوم، نویسندگان بر علامت دهی پورینرژیک در سلول های غیرتحریک پذیر، از جمله سلول های مجاری تنفسی، کلیه، پانکراس، غدد درون ریز و رگ های خونی تمرکز می کنند. بیماری های مرتبط با این سیستم ها نیز مورد بررسی قرار می گیرند.

In the first 20 years that followed the purinergic signalling hypothesis in 1972, most scientists were sceptical about its validity, largely because ATP was so well established as an intracellular molecule involved in cell biochemistry and it seemed unlikely that such a ubiquitous molecule would act as an extracellular signalling molecule. However, after the receptors for ATP and adenosine were cloned and characterized in the early 1990s and ATP was established as a synaptic transmitter in the brain and sympathetic ganglia, the tide turned. More recently it has become clear that ATP is involved in long-term (trophic) signalling in cell proliferation, differentiation and death, in development and regeneration, as well as in short-term signalling in neurotransmission and secretion. Also, important papers have been published showing the molecular structure of P2X receptors in primitive animals like Amoeba and Schistosoma, as well as green algae. This has led to the recognition of the widespread nature of the purinergic signalling system in most cell types and to a rapid expansion of the field, including studies of the pathophysiology as well as physiology and exploration of the therapeutic potential of purinergic agents.

In two books, Geoffrey Burnstock and Alexej Verkhratsky have aimed at drawing together the massive and diverse body of literature on purinergic signalling. The topic of this first book is purinergic signalling in the peripheral and central nervous systems and in the individual senses. In a second book the authors focus on purinergic signalling in non-excitable cells, including those of the airways, kidney, pancreas, endocrine glands and blood vessels. Diseases related to these systems are also considered.