سرمایه‌داری دولتی: اقتدار سیاسی مدیران اجرایی شرکت‌ها ۲۰۱۲
Public Capitalism: The Political Authority of Corporate Executives 2012

در جوامع سرمایه‌داری مدرن، مدیران اجرایی شرکت‌های بزرگ و سودمحور این قدرت را دارند که زندگی جمعی جوامع، چه محلی و چه جهانی، را که در آن فعالیت می‌کنند، شکل دهند. مدیران شرکت‌ها به کارمندان دستورالعمل‌هایی ابلاغ می‌کنند که معمولاً آماده‌ی اطاعت از آن‌ها هستند و مجازات‌هایی مانند اخراج را برای کسانی که از این دستورات پیروی نمی‌کنند، اعمال می‌کنند. تصمیماتی که مدیران شرکت‌ها می‌گیرند، بر افراد خارج از شرکت نیز تأثیر می‌گذارد: سرمایه‌گذاران، مشتریان، تأمین‌کنندگان و عموم مردم. چه چیزی می‌تواند این حجم گسترده از قدرت را توجیه کند؟ کریستوفر مک‌ماهون، فیلسوف سیاسی، استدلال می‌کند که قدرت اجتماعی مدیران شرکت‌ها را بهتر است به عنوان نوعی از اقتدار سیاسی درک کرد. اگرچه شرکت‌ها به صورت خصوصی اداره می‌شوند، اما باید به گونه‌ای مدیریت شوند که منافع عمومی را ارتقا بخشند.

کتاب *سرمایه‌داری عمومی* با این ادعا آغاز می‌شود و پیامدهای آن را برای موضوعاتی از جمله حقوق مالکیت شرکت‌ها، جایگاه اخلاقی شرکت‌ها، جواز اخراج و تعطیلی کارخانه‌ها و نقش قانون‌گذاری که مدیران شرکت‌ها ایفا می‌کنند، بررسی می‌کند. مدیران اجرایی شرکت‌ها، جایگاه مقامات دولتیِ نوع خاصی را به دست می‌آورند که می‌توان از آنها خواست علاوه بر شکوفایی، در جهت خیر اجتماعی نیز تلاش کنند. *سرمایه‌داری عمومی* چارچوب جدیدی را برای بحث در مورد مسائل اخلاقی و سیاسیِ پیش روی مدیران شرکت‌ها ترسیم می‌کند.

In modern capitalist societies, the executives of large, profit-seeking corporations have the power to shape the collective life of the communities, local and global, in which they operate. Corporate executives issue directives to employees, who are normally prepared to comply with them, and impose penalties such as termination on those who fail to comply. The decisions made by corporate executives also affect people outside the corporation: investors, customers, suppliers, the general public. What can justify authority with such a broad reach? Political philosopher Christopher McMahon argues that the social authority of corporate executives is best understood as a form of political authority. Although corporations are privately owned, they must be managed in a way that promotes the public good.

Public Capitalism begins with this claim and explores its implications for issues including corporate property rights, the moral status of corporations, the permissibility of layoffs and plant closings, and the legislative role played by corporate executives. Corporate executives acquire the status of public officials of a certain kind, who can be asked to work toward social goods in addition to prosperity. Public Capitalism sketches a new framework for discussion of the moral and political issues faced by corporate executives.