مسائل روانشناختی در تشخیص هویت شاهدان عینی ۲۰۱۴
Psychological Issues in Eyewitness Identification 2014

چرا افسران پلیس، بازرسان، دادستان‌ها، قضات و سایر افرادی که علاقه‌مند به استخراج اظهارات دقیق مبتنی بر حافظه هستند، باید از پژوهش‌های موجود در ادبیات روان‌شناسی تجربی که به مسئله حافظه شاهدان می‌پردازد، آگاه باشند؟ پاسخ، از منظر یک تحلیل ساده هزینه/فایده، روشن است. مانند بسیاری از موارد در مدیریت بودجه عمومی، اثربخشی پاداش‌های مهمی را به همراه دارد. کسانی که به بررسی جرایم می‌پردازند و تصمیم می‌گیرند کدام خط تحقیق را دنبال کنند و کدام خط را به تعویق بیندازند یا کنار بگذارند، لزوماً بر اساس اطلاعات موجود، در مورد احتمال گناهکار بودن مظنونان قضاوت می‌کنند. اگر آنها بتوانند این قضاوت‌ها را با درجه بالایی از دقت انجام دهند، همه سود خواهند برد.

در بسیاری از پرونده‌ها، تشخیص هویت توسط شاهدان عینی، جزء مهمی از شواهد، پیگرد قانونی و مذاکرات توافقی است. اگر تشخیص هویت شاهد به درستی اجرا شود، بازرسان و دادستان‌ها می‌توانند قضاوت‌های خود را به طور موثر انجام دهند و منابع خود را به شکل کارآمدتری متمرکز کنند. یک جزء اصلی از اثربخشی، اجتناب از صرف منابع کمیاب برای پیگردهای قضایی اشتباه است. این به نفع همه است که از حافظه شاهدان به بهترین نحو استفاده شود: آن را بدون تغییر حفظ کرد؛ آن را تا حد امکان در دسترس قرار داد؛ محیطی را فراهم کرد که در آن شاهدان احساس آزادی کنند تا خاطرات خود را گزارش دهند؛ و اعتبار احتمالی گزارش شاهد را به طور دقیق ارزیابی کرد، صرف نظر از اطمینان یا تردید شاهد در مورد صحت آن.

این مجلد، شواهدی از حوزه‌های تحقیقاتی مختلف در مورد شهادت شاهدان عینی را گردآوری می‌کند. اگرچه بسیاری از مطالعات مورد بحث به تشخیص هویت توسط شاهدان عینی می‌پردازند، اما شایان ذکر است که بسیاری از آنها به حوزه‌های دیگری که مورد توجه محققان در زمینه شاهدان عینی است نیز می‌پردازند، از جمله فصل‌هایی در مورد:

*تشخیص صدا توسط انسان و کامپیوتر، با دستورالعمل‌های دقیق در مورد انجام “ردیف شناسایی” صوتی،
*جنبه‌های افتراقی حافظه تشخیص در کودکان،
*حافظه شاهدان مسن،
*مشکلات تشخیص نژادی متقابل،
*جنبه‌های روان‌شناختی تکنیک‌های بازسازی تصویر چهره،
*توصیفات افراد،
*مزایای خاص بازگرداندن زمینه به عنوان وسیله‌ای برای بهبود حافظه شاهدان عینی،
*مشکلات مربوط به الگوهای تحقیقاتی مختلف در عرصه شاهدان عینی، و
*توصیه‌هایی در مورد نحوه انجام ردیف شناسایی و نمایش عکس و ارزیابی صحیح آنها.

این مجلد که با زبان غیرفنی و دسترسی آسان برای غیرمتخصصان از سایر آثار منتشر شده در این زمینه متمایز می‌شود، دامنه وسیعی را پوشش می‌دهد، پرسش‌های فراوانی را مطرح می‌کند، برخی از موارد را حل می‌کند و راه را برای استفاده و ارزیابی موثرتر از آنچه شاهدان عینی می‌گویند، نشان می‌دهد.

Why do police officers, investigators, prosecutors, judges, and others with an interest in eliciting accurate memory-based testimony need to inform themselves of the research literature in experimental psychology that addresses the question of witness memory? The answer is straightforward, from the perspective of a simple cost/benefit analysis. As with so many matters in the administration of public funds, effectiveness holds important rewards. Those who investigate crimes and decide which line of investigation to pursue and which line to postpone or set aside, necessarily make judgments about the likely guilt of suspects based on the information at hand. If they can make these judgments with a high degree of accuracy, everyone benefits.

For many cases eyewitness identification is an important component of evidence, prosecution, and plea negotiation. If witness identification is correctly implemented, investigators and prosecutors can make their judgments effectively, and focus their resources more efficiently. A major component of effectiveness requires avoiding expending scarce resources on erroneous prosecutions. It is in everyone’s interest to make the best use of the memory of witnesses: to preserve it without changing it; to render it maximally accessible; to provide an environment in which witnesses feel free to report their recollections; and to accurately assess the probable validity of the witness’s report, regardless of the witness’s certainty or doubts about its accuracy.

This volume gathers evidence from various research domains on eyewitness testimony. Although many of the studies discussed deal with eyewitness identification, it is noteworthy that many of them also touch upon other areas of concern to eyewitness researchers, including chapters on:

*voice recognition by humans and computers, with particularly detailed instructions on conducting voice “lineup,”
*differential aspects of recognition memory in children,
*elderly eyewitness’ memory,
*problems of cross-racial identification,
*psychological aspects of facial image reconstruction techniques,
*person descriptions,
*particular benefits of reinstating context as a means to improve eyewitness memory,
*problems associated with various research paradigms in the eyewitness arena, and
*recommendations on how to conduct lineups and photospreads and their proper evaluation.

Differentiated from other literature on this topic by its non-technical language and accessibility to non-professionals, this volume covers a great deal of ground, raises a host of questions, settles some others, and points the way to more effective use and evaluation of what eyewitnesses have to say.