درمان روانکاوانه در بزرگسالان ۲۰۱۶
Psychoanalytic Treatment in Adults 2016

نتایج روانکاوی، همانند سایر روان‌درمانی‌ها، به طور قابل توجهی متفاوت است. کتاب *درمان روانکاوانه در بزرگسالان* به بررسی نتایج یک مطالعه‌ی طولی در زمینه‌ی تغییرات ایجادشده در طول روانکاوی می‌پردازد و ویژگی‌های بیماران، روانکاوان و تحلیل‌هایی را روشن می‌سازد که می‌توانند به پیش‌بینی نتایج درمان کمک کنند.

فصل‌های این کتاب که توسط روانشناسان و روانکاوان مجرب نوشته شده است، با استفاده از شصت مطالعه‌ی موردی به بررسی این موضوع می‌پردازد که چگونه بیماران با نتایج تحلیلی بسیار متفاوت، در ابتدا و انتهای تحلیل خود واکنش نشان می‌دهند. روانکاوان از یک ابزار گزارش بالینی به نام «روش ارزیابی شِدلر-وِستن» برای توصیف بیمار در ابتدای روانکاوی و هر شش ماه یک‌بار تا پایان تحلیل استفاده کردند. این امر به نویسندگان اجازه داد تا در مورد تغییرات ایجادشده در طول تحلیل اطلاعات کسب کنند و به نوبه‌ی خود، برنامه‌ریزی و عملکرد درمانی را برای بهزیستی سایر بیماران بهبود بخشند.

فصل‌ها به بررسی پنج نتیجه می‌پردازند: واکنش درمانی منفی؛ ترک درمان توسط بیمار؛ ترک درمان به دلیل رویدادهای خارجی؛ توافق دوجانبه بین بیمار و روانکاو بدون حداکثر مزایا؛ و توافق دوجانبه بین بیمار و روانکاو با حداکثر مزایا.

یافته‌های این فصل‌ها برای محققان و دانشگاهیان در زمینه‌های روانکاوی، روان‌درمانی، روان‌درمانی روان‌پویشی، آموزش روانکاوی، روانپزشکی و روانشناسی مورد توجه خواهد بود. این نتایج همچنین باید به پزشکان کمک کند تا مشکلات احتمالی را در مراحل اولیه‌ی درمان‌های تحلیلی تشخیص دهند تا بتوانند به طور موثرتری با بیماران کار کنند.

The outcomes of psychoanalysis, as with other psychotherapies, vary considerably. Psychoanalytic Treatment in Adults examines the results of a longitudinal study of change during psychoanalysis, illuminating the characteristics of patients, analysts and analyses which can help to predict outcomes of treatment.

Written by experienced psychologists and psychoanalysts, chapters in the book draw upon sixty case studies to consider how patients with very different analytic outcomes respond at both the beginning and end of their analysis. Psychoanalysts used a clinician report measure, the Shedler-Westen Assessment Procedure, to describe a patient at the beginning of psychoanalysis and every six months until the analysis ended. This allowed the authors to learn about changes over analysis and, in turn, improved treatment planning and practice for the well-being of other patients.

Chapters explore five outcomes: a negative therapeutic reaction; attrition when the patient drops out; attrition due to external events; mutual agreement between patient and analyst without maximum benefits; and mutual agreement between patient and analyst with maximum benefits.

The findings from these chapters will be of interest to researchers and academics in the fields of psychoanalysis, psychotherapy, psychodynamic therapy, psychoanalytic education, psychiatry and psychology. The results should also help clinicians recognize potential problems early in analytic treatments so that they can work more effectively with patients.