پیشرفت در روان‌شناسی خود، جلد ۱۸ ۲۰۱۳
Progress in Self Psychology, V. 18 2013

روان‌شناسی خودِ فرانوگرا، آخرین مجلد از مجموعه‌ی «پیشرفت‌ها در روان‌شناسی خود» زیر نظر ویراستاری آرنولد گلدبرگ، مسیر روان‌شناسی خود را به سوی دوران فرانوگرایی در روانکاوی ترسیم می‌کند. این مجلد با بررسی دقیق گلدبرگ از شاخه‌های متعدد اندیشه‌ی روان‌شناسی خود در دهه‌های پس از کوهوت آغاز می‌شود و با شرح و بسط «واقع‌گرایی انعکاسی» توسط مارک گهری به عنوان راهی خود-روانشناختی برای خروج از مخمصه‌های معرفت‌شناختی درباره‌ی «واقعیت اساسی» تلاش‌های تحلیلی ادامه می‌یابد. مشارکت‌های بالینی، دیدگاه‌های معاصری را در مورد مضامین بالینی ارائه می‌دهند که کوهوت را در دهه‌ی ۱۹۷۰ به خود مشغول کرد: مطالعه‌ای در مورد تأثیر «لحظات ملاقات» بر سیستم‌های سازگاری آسیب‌شناختی؛ ارزیابی مجدد همدلی به عنوان یک «نفی دوسویه»؛ و ارزیابی پدیده‌های بالینی متنوعی که توجیه‌گر یک مرحله‌ی طولانی «فقط فهمیدن» در درمان هستند.

بخش نظری جلد ۱۸ نیز به طور مشابه، حرکت روان‌شناسی خود را به سوی یک حساسیت فرانوگرا ترسیم می‌کند. مشارکت‌کنندگان، نظریه‌ی بین‌الاذهانیت را به عنوان یک رویکرد درمانی زمینه‌گرا و سازگار با نظریه‌ی سیستم‌های پویا، مورد ارزیابی مجدد قرار می‌دهند؛ به مفهوم روابط ابژه‌ی خودِ کوهوت بازمی‌گردند، با توجه ویژه به اجزای ذهنی و بین‌الاذهانی جداگانه‌ی تجربیات ابژه‌ی خود؛ و یکی از ایده‌های اولیه‌ی کوهوت را به نظریه‌ای در مورد انتقال‌های «لبه‌ی پیشرو» توسعه می‌دهند که رشد طبیعی خود را تقویت می‌کنند. در مجموع، جلد ۱۸ یک گزارش پیشرفت غنی و روشنگر در مورد وضعیت فعلی روان‌شناسی خود و نقطه‌ی اوج شایسته‌ای برای دوره‌ی تصدی برجسته‌ی آرنولد گلدبرگ به عنوان ویراستار مجموعه‌ی «پیشرفت‌ها در روان‌شناسی خود» است.

Postmodern Self Psychology, the last volume of the Progress in Self Psychology series under the editorship of Arnold Goldberg, charts the path of self psychology into the postmodern era of psychoanalysis. It begins with Goldberg’s thoughtful consideration of the several tributaries of self-psychological thought in the decades after Kohut and continues with Mark Gehrie’s elaboration of “reflective realism” as a self-psychological way out of epistemological quagmires about the “essential reality” of the analytic endeavor. Clinical contributions offer contemporary perspectives on clinical themes that engaged Kohut in the 1970s: a study of the effect of “moments of meeting” on systems of pathological accomodation; a reappraisal of empathy as a “bi-directional negation”; and an assessment of the diverse clinical phenomena that justify a prolonged “understanding only” phase of treatment. The theory section of Volume 18 comparably charts the movement of self psychology toward a postmodern sensibility. Contributors reappraise intersubjectivity theory as a contextualist treatment approach consistent with dynamic systems theory; return to Kohut’s concept of selfobject relationships, with special attention to the separate subjective and intersubjective components of selfobject experiences; and develop one of Kohut’s early ideas into a theory of “forward edge” transferences that strengthen normal self-development. In all, Volume 18 is a richly insightful progress report on the current status of self psychology and a fitting capstone to Arnold Goldberg’s distinguished tenure as editor of the Progress in Self Psychology series.