تجربه پیشالمنطقی ۲۰۱۳
Prelogical Experience 2013

از متون بنیادین روانکاوی بین‌فردی، کتاب «تجربه‌ی پیش‌منطقی» (۱۹۵۹) تلاشی پیشگامانه برای شرح و بسط یک نظریه‌ی بین‌فردی در باب شخصیت است که بُعد غیرگزاره‌ای و غیرکلامی تجربه‌ی انسانی را نیز در بر می‌گیرد. نویسندگان معتقدند که فرایندهای پیش‌منطقی را نمی‌توان صرفاً به دوران نوزادی نسبت داد؛ بلکه این فرایندها در تمام طول زندگی، تجربه را شکل می‌دهند و به‌ویژه در ارتباط با رویاها، عواطف، ادراک و هنرها برجسته می‌شوند.

نکته‌ی حائز اهمیت، شرح و بسط تاوبر و گرین از موقعیت بالینی است که از درک تجربه‌ی پیش‌منطقی نشأت می‌گیرد. آن‌ها با پیش‌بینی قابل توجهی از تفکرات معاصر، به تعامل بیمار و درمانگر از منظر تبادل مستمر «داده‌های نمایشی» توسط بیمار و تحلیلگر نزدیک می‌شوند. این داده‌ها به بیمار و درمانگر به‌طور یکسان امکان می‌دهند تا درباره‌ی یکدیگر بیش از آنچه که در قالب گزاره‌ها قابل بیان است، «بدانند».

این دیدگاه، نقش مهمی را برای آنچه پیاژه «ناخودآگاه شناختی» می‌نامد در فرآیند بالینی قائل است. به همین ترتیب، این دیدگاه از یک نگرش نسبت به انتقال متقابل – که شامل رویاهای خود تحلیلگر نیز می‌شود – به عنوان یک منبع حیاتی از داده‌های نمایشی درباره‌ی بیمار پشتیبانی می‌کند. همانطور که دانل استرن در مقدمه‌ی خود اشاره می‌کند، این بینش‌ها و سایر موارد مشابه، “به توصیفی شگفت‌آور و امروزی از درمان روانکاوی می‌رسند.”

One of the foundational texts of interpersonal psychoanalysis, Prelogical Experience (1959) is a pioneering attempt to elaborate an interpersonal theory of personality that encompasses the nonpropositional, nonverbal dimension of human experience. Prelogical processes, the authors hold, cannot be consigned to infancy; rather they shape experience throughout life and are especially salient in relation to dreams, emotion, perception, and the arts.

Of special note is Tauber and Green’s elaboration of the clinical situation that grows out of an appreciation of prelogical experience. In a striking anticipation of contemporary thinking, they approach patient-therapist interaction in terms of the continuous exchange of “presentational data” by patient and analyst. These data enable patient and therapist alike to “know” more about the other than can ever be expressed in propositional terms.

This perspective assigns an important role to what Piaget would term “the cognitive unconscious” in the clinical process. It likewise sustains a view of the countertransference – which includes the analyst’s own dreams – as a vital source of presentational data about the patient. As Donnel Stern notes in his Introduction, these and other insights “amount to a surprisingly contemporary description of psychoanalytic treatment.”