جامعه پورتفویی: در باب سازوکار سرمایه‌داری پیش‌بینی ۲۰۱۶
Portfolio Society: On the Capitalist Mode of Prediction 2016

با گسترش بازارهای مالی و تداوم بازسازی جهان به تصویر خود، ثروت جوامع سرمایه‌داری دیگر آن‌گونه که در قرن نوزدهم به کارل مارکس نمایان شد، یعنی به شکل “انبوهی هیولاوار از کالاها”، خود را نشان نمی‌دهد. بلکه به صورت مجموعه‌ای هیولاوارتر از اوراق بهادار مالی ظاهر می‌شود، و نقد اقتصاد سیاسی باید بر همین اساس پیش رود. اما نوشتن کتاب *سرمایه* در قرن بیست و یکم به چه معنا خواهد بود؟

آیا واقعاً باور داریم که ریسک، به جای نیروی کار، اکنون به عنوان سرچشمه واقعی ارزش اقتصادی در نظر گرفته می‌شود؟ به همین ترتیب، آیا واقعاً ممکن است که رابطه اعتباری – حداقل در شمال جهانی – رابطه دستمزدی را به عنوان محل اصلی استثمار و مبارزه سیاسی جایگزین کرده باشد؟ و در نهایت، اگر ناامنی شغلی در واقع نام شرایط پرولتاریای امروزی است، چه آینده ممکنی را نوید می‌دهد، و چه تحلیلی را می‌طلبد؟

آشر با مجموعه‌ای از جایگزینی‌های خلاقانه، پروژه انتقادی مارکس را به شیوه‌های جسورانه و غیرمنتظره گسترش می‌دهد. آشر در این اثر، ابعاد حیاتی امور مالی معاصر را رمزگشایی می‌کند و گرفتاری‌های جوامعی را در نظر می‌گیرد که آینده خودشان اکنون توسط بازارهای مالی بی‌ثبات شکل می‌گیرد.

در پایان، ممکن است دریابیم که خیلی چیزها تغییر کرده و خیلی چیزها تغییر نکرده‌اند. روابط سلطه هنوز پابرجاست، و ابهام‌آفرینی‌ها فراوان است. اما ظرافت در جزئیات است، و این همان جایی است که آشر می‌خواهد ما در آن بمانیم. *جامعه پورتفولیو* که هم نقد امور مالی مدرن است و هم نقد جوامع تحت طلسم آن، در آشکار کردن محدودیت‌های بالقوه کتاب *سرمایه* موفق می‌شود، در حالی که هنوز در پتانسیل نامحدود آن غرق است.

As financial markets expand and continue to refashion the world in their own image, the wealth of capitalist societies no longer presents itself as it did to Karl Marx in the nineteenth century, as a “monstrous collection of commodities.” Instead, it appears as an equally monstrous collection of financial securities, and the critique of political economy must proceed accordingly. But what would it mean to write Capital in the twenty-first century?

Are we really to believe that risk, rather than labor, is now regarded as the true fount of economic value? Likewise, can it truly be the case that the credit relation — at least in the global North — has replaced the wage relation as the key site of exploitation and political struggle? And finally, if precarity is indeed the name of today’s proletarian condition, what possible future does it actually portend, what analysis does it require?

Through a series of creative substitutions, Ascher’s Portfolio Society extends Marx’s critical project in bold and unexpected ways. In this work, Ascher demystifies crucial dimensions of contemporary finance and considers the predicaments of societies whose own future is now shaped by volatile financial markets.

In the end, we may find that much has changed and much has not; relations of domination still endure, and mystifications do abound; but the devil is in the details, and that is where Ascher would have us dwell. At once a critique of modern finance and of the societies under its spell, Portfolio Society succeeds in revealing the potential limits of Capital, while reveling still in its limitless potential.