تبار سیاسی ۲۰۱۴
Political Descent 2014

تاریخ‌نگاران علم مدتهاست به نفوذ توماس رابرت مالتوس، اقتصاددان سیاسی قرن نوزدهم، بر چارلز داروین اشاره کرده‌اند. پی‌یرز جی. هیل، با اقدامی جسورانه، استدلال می‌کند که این تمرکز بر مالتوس و تاثیر او بر اندیشه تکاملی داروین، یک سنت قوی ضد مالتوسی را در زندگی روشنفکری انگلستان نادیده می‌گیرد. سنتی که نه تنها مقدم بر انتشار کتاب *منشاء انواع* در سال 1859 بود، بلکه در سراسر دوره ویکتوریا تا جنگ جهانی اول نیز ادامه یافت. *تبار سیاسی* نشان می‌دهد که دو سنت تکاملی و سیاسی در انگلستان پس از قانون اصلاحات 1832 شکل گرفت: یکی مالتوسی و دیگری به طور قاطع ضد مالتوسی و مدیون ایده‌های طبیعت‌شناس فرانسوی، ژان باپتیست لامارک.

هیل نشان می‌دهد که این دو سنت در بستری از خصومت متقابل، بحث و رد استدلال‌های یکدیگر توسعه یافتند. شرکت‌کنندگان نه تنها در مورد فرآیندهای تکاملی اختلاف نظر داشتند، بلکه در مورد سؤالات گسترده‌تری نیز اختلاف داشتند، از جمله اینکه تکامل ما چه نوع موجودی ساخته است و بنابراین در چه نوع جامعه‌ای باید زندگی کنیم. به‌طور قابل‌توجهی، و علی‌رغم تصدیق داروین مبنی بر اینکه انتخاب طبیعی “دکترین مالتوس است که در کل قلمرو حیوانات و گیاهان اعمال می‌شود”، هر دو طرف این بحث ادعا می‌کردند که “داروینی‌ترین” دیدگاه را دارند. *تبار سیاسی* با بررسی طیف کاملی از مسائل علمی و سیاسی در معرض خطر، رویکردی نوآورانه به رابطه بین تکامل و اندیشه سیاسی در دوران ویکتوریا و ادوارد ارائه می‌دهد.

Historians of science have long noted the influence of the nineteenth-century political economist Thomas Robert Malthus on Charles Darwin. In a bold move, Piers J. Hale contends that this focus on Malthus and his effect on Darwin’s evolutionary thought neglects a strong anti-Malthusian tradition in English intellectual life, one that not only predated the 1859 publication of the Origin of Species but also persisted throughout the Victorian period until World War I. Political Descent reveals that two evolutionary and political traditions developed in England in the wake of the 1832 Reform Act: one Malthusian, the other decidedly anti-Malthusian and owing much to the ideas of the French naturalist Jean Baptiste Lamarck.

These two traditions, Hale shows, developed in a context of mutual hostility, debate, and refutation. Participants disagreed not only about evolutionary processes but also on broader questions regarding the kind of creature our evolution had made us and in what kind of society we ought therefore to live. Significantly, and in spite of Darwin’s acknowledgement that natural selection was “the doctrine of Malthus, applied to the whole animal and vegetable kingdoms,” both sides of the debate claimed to be the more correctly “Darwinian.” By exploring the full spectrum of scientific and political issues at stake, Political Descent offers a novel approach to the relationship between evolution and political thought in the Victorian and Edwardian eras.