شبح افلاطون ۲۰۲۱
Plato’s Ghost 2021

مواجهه‌های روانکاوانه سرشار از ناشناختگیِ ملاقات دو ذهن ناخودآگاه است. در اینجا، ممکن است پیوندی شکل بگیرد که فرآیند معناسازی را ممکن سازد، یا اینکه می‌تواند فضایی برای تخریب، انحراف، تخلیه، واپس‌روی و سکون شود. بنابراین، ناحیه‌ای که بین ذهن تحلیل‌گر و ذهن تحلیل‌شونده قرار دارد، ناحیه مرزیِ روانکاوی است – ناحیه رشد، تغییر، آشفتگی، و همچنین بن‌بست، سنگر و شکست. این آخری، شاید همان چیزی باشد که بیون با پیوندهای منفی (minus links) منظور داشت. به نظر می‌رسد بخش ابتدایی ذهن همیشه در جستجوی راه‌هایی برای گریز از درد روانی است و حقیقت عاطفی همواره در معرض خطر است. پیوندهای تحلیلی همیشه با خطر همراه هستند. پیوندهای منفی، کیفیت گریز از حقیقت را با یکدیگر به اشتراک می‌گذارند و از این رو، مانع رشد عاطفی و ظرفیت معنا بخشیدن به تجربه‌ها می‌شوند. نقاط کور ممکن است با وفاداری تحلیلی ما به مکاتب خاص خود، ناتوانی ما در ایجاد تکنیکی در مواجهه با دستگاه پیش‌ذهنی که می‌تواند غرور را پرورش دهد، خودپسندی‌های زبان، شکاف بین وفاداری نظری ما و تکنیک‌مان، و در نهایت، خیلی وقت‌ها، عدم تمایل و ناتوانی ما در ارتباط با تجربه واقعی خود، فعال شوند. آیا ثبت شکست‌های روزمره به ما کمک می‌کند؟ در این لحظات مرزی، پیوندهای بین تحلیل‌گر و تحلیل‌شونده به جای اینکه به سمت حقیقت عاطفی حرکت کنند، از آن دور می‌شوند. نیلوفر کائول در این اثر خیره‌کننده و نخستین خود، این لحظات را ارائه می‌دهد و دلایل پیچیده پشت پرده آن‌ها را بررسی می‌کند؛ اثری که قلب عمل تحلیلی را به چالش می‌کشد.

Psychoanalytic encounters are filled with the unknowability of two unconscious minds meeting. Here one may forge a link that enables the process of meaning-making, or else it can become the space for destruction, perversion, evacuation, regression, and stasis. The area that lies between the mind of the analyst and that of the analysand is thus the liminal area of psychoanalysis – of growth, change, turbulence, as well as that of impasse, bastion, and failure. This latter could be what Bion meant by minus links. It seems that the primitive part of the mind is always looking for ways to evade psychic pain and emotional truth is always in peril. Analytic links are always fraught with danger. Minus links share with each other the quality of evading truth and therefore inhibiting emotional growth and the capacity to give meaning to experiences. Blind spots may be enabled by analytic allegiance to our particular schools, our inability to forge a technique in the face of the protomental apparatus which can breed arrogance, the complacencies of language, gaps between our theoretical allegiance and our technique, and, finally, all too often, our unwillingness and inability to get in touch with our true experience. Would it help to chronicle our quotidian failures? In these liminal moments, the links between analyst and analysand slide away from the emotional truth, rather than towards it. Nilofer Kaul presents these moments and explores the complex reasons behind them in a stunning debut work that questions the heart of analytic practice.