نظریه پیاژه ۲۰۱۳
Piaget’s Theory 2013

این مجلد، یادبود بیستمین سالگرد سمپوزیوم انجمن ژان پیاژه است. برخی از مشارکت‌کنندگان آمریکایی، از نخستین کسانی بودند که پیاژه را به روانشناسی رشد و تربیتی در ایالات متحده معرفی کردند، در حالی که برخی از مشارکت‌کنندگان بین‌المللی با پیاژه در توسعه برنامه معرفت‌شناسی ژنتیکی او همکاری داشتند و همچنان سهم قابل توجهی در آن دارند.

در این مجلد، امکان تداوم پارادایم پیاژه نه تنها به عنوان موضوع علمِ متعارف، که پرسش‌های تجربی جذابی را در دل خود جای داده است، بلکه مهم‌تر از آن، به عنوان موضوع علمِ انقلابی، با پتانسیلِ ادامه‌دار برای ساختاربندی جامع تفکر ما در مورد نظریه رشد، مورد بررسی قرار می‌گیرد.

سهم سازنده نظریه پیاژه در نظریه رشد، در قالب چهار موضوع اصلی در این مجلد نمود پیدا می‌کند:

* درک جنبه‌های قصدی یا معنایی حیات ذهنی، بدون دست کشیدن از این فرض پیاژه‌ای که عقلانی و متعهد به آزمون حقیقت است.
* بررسی حیات ذهنی و تحول آن به عنوان یک رابطه دیالکتیکی بین کارکرد و ساختار – رابطه‌ای که پیاژه در مطالعه خود در مورد رابطه تحولی بین دانش رویه‌ای و عملیاتی معرفی کرد.
* کاوش در دیدگاه‌های جدید و بین‌رشته‌ای در مورد تعادل‌سازی به عنوان نیروی محرکه فرآیندهای انطباقی سازنده.
* درک نیروهای اجتماعی و تاریخی در رشد فردی و فرهنگی – نه لزوماً به عنوان نیروهایی متضاد با دیدگاه پیاژه، بلکه به عنوان نیروهایی که در چارچوب او معنای جدیدی پیدا می‌کنند و از دوگانگی‌های نادرستی مانند تمایز بین دانش ذهنی و عینی اجتناب می‌کنند.

This volume marks the 20th Anniversary Symposium of the Jean Piaget Society. Some of the American contributors were among the first to introduce Piaget to developmental and educational psychology in the United States, while some of the international contributors worked with Piaget to develop his program of genetic epistemology and continue to make significant contributions to it.

Within this volume the possibility of Piaget’s paradigm is reviewed not only as the stuff of normal science, yielding fascinating empirical questions that linger within it, but also, and more importantly, as the stuff of revolutionary science, with continuing potential to comprehensively structure our thinking about developmental theory.

The constructive contribution Piaget’s theory has for developmental theory emerges as four central themes in the volume:

• understanding the intentional or semantic aspect of mental life without abandoning the Piagetian assumption that is rational and committed to truth testing;
• examining mental life and its development as a dialectical relation of function and structure–a relation Piaget introduced in his study of the developmental relation between procedural and operational knowledge;
• exploring new and interdisciplinary perspectives on equilibration as the driving force of constructive adaptive processes;
• understanding social and historical forces in individual and cultural development–not necessarily as forces antithetical to Piaget’s perspective but as forces that take on new meaning within his framework which avoids erroneous dichotomies such as the distinction between subjective and objective knowledge.