اتنونوگرافیِ اجرا ۲۰۱۸
Performance Autoethnography 2018

این کتاب یک مانیفست است. درباره‌ی بازاندیشی در اتنوگرافی اجرایی، شکل‌گیری یک سیاست فرهنگی انتقادی و اجرایی، و درباره‌ی اتفاقاتی است که وقتی همه‌چیز از پیش اجرایی است رخ می‌دهد، هنگامی که خط فاصل بین اجرائیت و اجرا ناپدید می‌شود. این کتاب درباره‌ی نگارشی به نام اتنوگرافی است. همچنین درباره‌ی این است که این شکل از نوشتن برای نویسندگانی که می‌خواهند اثری خلق کنند که به عدالت اجتماعی منجر شود، چه معنایی دارد. هدف دنزین این است که خواننده را از خلال تاریخچه، اصطلاحات اصلی، اشکال، انتقادات و مسائل پیش روی اتنوگرافی اجرایی و تفسیر انتقادی عبور دهد. به همین منظور، بسیاری از فصل‌ها به صورت متن‌های اجرایی، به عنوان اتنودرام نوشته شده‌اند.

یک تز واحد این کتاب را سازماندهی می‌کند: چرخش اجرایی در رشته‌های علوم انسانی رخ داده است و باید آن را جدی گرفت. مدل‌های اجرایی آموزنده‌ی متعددی مورد بحث قرار می‌گیرند: نمایش‌پردازی گافمن؛ مردم‌شناسی اجرایی ترنر؛ اتنوگرافی‌های اجرایی توسط ای. دی. اسمیت، کانکرگود و مدیسون؛ اتنودرام‌های سالدانا؛ تئاتر اجتماعی شچنر؛ بازیگری نوریس؛ تئاتر ستمدیدگان بوآل؛ و آموزش‌های ستمدیدگان فریره. آنها نمایانگر روش‌های مختلف صحنه‌پردازی و در نتیجه اجرای اتنوگرافی، مقاومت و آموزش انتقادی هستند. آنها نمایانگر روش‌های مختلف “تصور، ابداع و در نتیجه اجرای تخیلات جایگزین، ضد-اجراهای جایگزین در برابر جنگ، خشونت و امپراتوری جهانی‌شده‌ی شرکت‌ها” هستند (شچنر ۲۰۱۵).

این کتاب یک بررسی نظام‌مند از خاستگاه‌ها، اهداف، مفاهیم، ژانرها، روش‌ها، زیبایی‌شناسی، اخلاق و شرایط صدق اتنوگرافی اجرایی انتقادی ارائه می‌دهد. دنزین از متن اجرایی به عنوان وسیله‌ای برای پرداختن به پرسش‌های دشوار درباره‌ی خواندن، نوشتن، اجرا کردن و انجام کار انتقادی که تغییری ایجاد می‌کند، استفاده می‌کند.

This book is a manifesto. It is about rethinking performance autoethnography, about the formation of a critical performative cultural politics, about what happens when everything is already performative, when the dividing line between performativity and performance disappears. This is a book about the writing called autoethnography. It is also about what this form of writing means for writers who want to perform work that leads to social justice. Denzin’s goal is to take the reader through the history, major terms, forms, criticisms and issues confronting performance autoethnography and critical interpretive. To that end many of the chapters are written as performance texts, as ethnodramas.

A single thesis organizes this book: the performance turn has been taken in the human disciplines and it must be taken seriously. Multiple informative performance models are discussed: Goffman’s dramaturgy; Turner’s performance anthropology; performance ethnographies by A. D. Smith, Conquergood, and Madison; Saldana’s ethnodramas; Schechter’s social theatre; Norris’s playacting; Boal’s theatre of the oppressed; and Freire’s pedagogies of the oppressed. They represent different ways of staging and hence performing ethnography, resistance and critical pedagogy. They represent different ways of “imagining, and inventing and hence performing alternative imaginaries, alternative counter-performances to war, violence, and the globalized corporate empire” (Schechner 2015).

This book provides a systematic treatment of the origins, goals, concepts, genres, methods, aesthetics, ethics and truth conditions of critical performance autoethnography. Denzin uses the performance text as a vehicle for taking up the hard questions about reading, writing, performing and doing critical work that makes a difference.