پرخاشگری منفعلانه ۲۰۱۷
Passive-Aggression 2017

اختلال شخصیت منفعل-پرخاشگر (PAPD) اکنون به عنوان یک اختلال شخصیتی مجزا شناخته می‌شود. افرادی که از این اختلال رنج می‌برند، نه تنها به تشخیص دقیق نیازمندند، بلکه به مداخلات درمانی ویژه نیز احتیاج دارند. کتاب جدید مارتین کانتور، هم برای درمانگران راهنمایی‌کننده است، هم به کسانی که با افراد منفعل-پرخاشگر در ارتباط هستند، روش‌های مقابله‌ی موثر مبتنی بر علم، درک و شفقت را آموزش می‌دهد، و هم مستقیماً به خود افراد منفعل-پرخاشگر می‌پردازد.

برخلاف آنچه در *راهنمای تشخیصی و آماری اختلالات روانی، ویرایش پنجم (DSM-5)* انجمن روانپزشکی آمریکا آمده است و آنچه برخی متخصصان در سال‌های اخیر باور داشته‌اند، تفکرات جدید نشان می‌دهند که پرخاشگری منفعلانه یک اختلال کامل است. اکنون یک ضد انقلاب در حال وقوع است، به طوری که برخی از معتبرترین نویسندگان در یک تلاش هماهنگ شرکت می‌کنند تا این تشخیص را به عنوان یکی از اختلالات شخصیتی اساسی بازگردانند – در واقع، اختلالی که افرادی با شخصیت به شدت مشکل‌ساز را توصیف می‌کند. در این کتاب جدید، مارتین کانتور – روانپزشک آموزش‌دیده در هاروارد و نویسنده مشهور متون پزشکی متعدد – نگاهی نو به پرخاشگری منفعلانه و اختلال شخصیت منفعل-پرخاشگر (PAPD) می‌اندازد که آن را بر اساس یافته‌های نظری اخیر، به طور دقیق و علمی از نظر توصیف، علل و مداخلات درمانی تعریف می‌کند.

کانتور استدلال قوی‌ای ارائه می‌دهد که پرخاشگری منفعلانه تنها با پاسخ دادن به سه سوال اساسی قابل شناسایی است، پاسخ‌هایی که این اختلال را تعریف می‌کنند: چرا این بیماران اینقدر عصبانی می‌شوند؟ چرا این بیماران نمی‌توانند عصبانیت خود را مستقیماً ابراز کنند؟ و از چه سبک‌های ابراز خشم برای نشان دادن پرخاشگری خود استفاده می‌کنند؟ بررسی او از پرخاشگری منفعلانه، که شامل دو فرد درگیر با یکدیگر است، منطقاً دو دیدگاه متمایز را در نظر می‌گیرد: دیدگاه فرد منفعل-پرخاشگر، و دیدگاه “قربانی” یا “هدف” او. مشاهدات بالینی مشخصی برای روشن شدن نظریه ارائه شده است. کتاب توضیح می‌دهد که چگونه پرخاشگری منفعلانه می‌تواند به یک تعامل دوتایی پیچیده تبدیل شود که در آن تعیین اینکه چه کسی چه کاری را با چه کسی انجام می‌دهد، چه کسی آن را شروع کرده است، و چه مسیری را برای کاهش تنش باید طی کرد، دشوار است. و چگونه استفاده از درک متقابل و همدلی سالم به همراه شفقت می‌تواند از درگیر شدن در تحریک متقابل سادومازوخیستی جلوگیری کند. نویسنده همچنین راه‌هایی را پیشنهاد می‌کند تا کسانی که از پرخاشگری منفعلانه رنج می‌برند، حساسیت کمتری داشته باشند و آنچه را که نمی‌توانند احساس نکنند، به جای استفاده از سبک‌های ابراز خشم ناسالم مختلف که شیوه‌ی عمل منفعل-پرخاشگرانه را تشکیل می‌دهند، به طور مستقیم‌تری ابراز کنند.

Passive Aggressive Personality Disorder (PAPD) is now recognized as a distinct personality disorder. Those who suffer from PAPD are sorely in need not only of diagnostic recognition, but also of specific therapeutic intervention. This new book from Martin Kantor speaks to therapists; guides those who interact with passive-aggressive individuals to advance their own effective coping methods based on science, understanding, and compassion; and directly addresses passive-aggressive individuals themselves.

Contrary to what is implied in the American Psychiatric Association’s Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders, Fifth Edition (DSM-5), and what some practitioners have believed in recent years, new thinking points to passive-aggression being a full disorder. A counterrevolution is now occurring, with some of the most centrist of authors participating in a concerted drive to bring back the diagnosis as being one of the fundamental personality disorders—indeed, a disorder that describes individuals with a distinctly troublesome personality. In this new book, Martin Kantor—a Harvard-trained psychiatrist and noted author of numerous medical texts—takes a new look at passive-aggression and passive-aggressive personality disorder (PAPD) that precisely and scientifically defines it in terms of description, causality, and therapeutic intervention, all based on recent theoretical findings.

Kantor makes a powerful argument that passive-aggression can only be reliably identified by answering three fundamental questions, the answers to which define the disorder: why these patients get so angry; why these patients cannot express their anger directly; and what anger styles they employ to express their aggressions. His examination of passive-aggression, which involves two people enmeshed with each other, logically takes two distinct points of view: that of the passive-aggressive individual, and that of his or her "victim" or "target." Specific clinical observation is presented to clarify theory. The book explains how passive-aggression can develop into a complex dyadic interaction in which it is difficult to determine who is doing what to whom, who started it, and what path to take to deescalate; and how using mutual understanding and healthy empathy plus compassion can preclude getting involved in sadomasochistic mutual provocation. The author also suggests ways for those who suffer from passive-aggression to be less hypersensitive, and to express what hypersensitivity they can’t help feeling more directly, rather than via the various unhealthy anger styles that constitute the passive-aggressive modus operandi.