فراتر رفتن ۲۰۲۴
Overshoot 2024

جهان در آستانه‌ی یک و نیم درجه افزایش دما قرار دارد – دقیقاً همان افزایشی که متعهد شده از آن اجتناب کند. گرمای هوا در چنین سطحی غیرقابل تحمل خواهد بود. حتی پیش از رسیدن به یک و نیم درجه، فصل‌های فاجعه‌ی اقلیمی با نیرویی ویرانگرتر از همیشه ضربه زده‌اند، و با این وجود این تصور شکل گرفته که کار از کار گذشته است: غیرقابل تحمل، اجتناب‌ناپذیر شده است. این حد فراتر خواهد رفت – شاید حتی دو درجه نیز – و بهترین کاری که می‌توانیم انجام دهیم این است که در نقطه‌ای بعد، نزدیک به پایان قرن، با استفاده از فناوری‌هایی که هنوز ثابت نشده‌اند، زمین را خنک کنیم.

چگونه این اتفاق افتاد؟ چگونه ایده‌ی «فراتر رفتن» چنین کششی پیدا کرد؟ چه نیروهایی ما را به سمت آب و هوایی سوق می‌دهند که مردم – به ویژه افراد فقیر در جنوب جهانی – قادر به مقابله با آن نخواهند بود؟ آندریاس مالم و ویم کارتون در کتاب *فراتر رفتن: چگونه جهان تسلیم فروپاشی اقلیمی شد*، تاریخچه‌ای از مرحله‌ی کنونی بحران را ارائه می‌دهند، بحرانی که احتمالاً دهه‌ها به آینده کشیده خواهد شد، در حالی که صنعت سوخت‌های فسیلی در حال شنا در بزرگترین سودهایی است که تا کنون به دست آمده است. پول همچنان به ساخت خطوط لوله، سکوها، پایانه‌ها، معادن سرازیر می‌شود – دارایی‌هایی که برای زنده ماندن سیاره باید نابود شوند. گرمای بیش از حد رسماً قابل قبول شده است زیرا چنین تخریب انقلابی‌ای قابل قبول نیست. اما آیا بقیه ما باید از این اولویت تبعیت کنیم؟

کتاب *فراتر رفتن* که به شکلی قاطعانه منتقد روال همیشگی کسب‌وکار و درخواست‌ها برای تسلیم شدن در برابر آن است، با گستره‌ای وسیع، تکان‌دهنده و هوشیارکننده، خطرات مبارزه با تغییرات آب و هوایی را در سال‌های آینده تشریح می‌کند.

The world is on the cusp of one and a half degrees of warming – just the rise it has committed itself to avoiding. Heat at such levels would be intolerable. Even before one and a half, seasons of climate disaster have struck with ever more devastating force, and yet a notion has taken hold that the cause is now lost: the intolerable has become unavoidable. The limit will be overshot – perhaps two degrees as well – and the best we can do is cool down the Earth at some later point, towards the end of the century, by means of technologies not yet proven.

How did this happen? How could the idea of overshoot gain such traction? What forces are driving us into a climate that people – particularly poor people in the global South – won’t be able to cope with? In Overshoot: How the World Surrendered to Climate Breakdown, Andreas Malm and Wim Carton present a history of the present phase of the crisis, likely to extend decades into the future, as the fossil fuel industry swims in the largest profits ever made. Money continues to flow into the construction of pipelines, platforms, terminals, mines – assets that will have to be destroyed for the planet to remain liveable. Too much heat has become officially acceptable because such revolutionary destruction is not. But should the rest of us abide by that priority?

Unflinchingly critical of business-as-usual and the calls for surrender to it, sweeping in scope, stirring and sobering, Overshoot lays out the stakes for the climate struggle in the years ahead.