نوکتورن‌ها ۲۰۱۳
Nocturnes 2013

«نوکتورن‌ها» که به معنای لغویِ «موسیقی شبانه» است، کاوشی لذت‌بخش و دریافت‌گرایانه در هرآنچه نادانسته است، و شاید هرگز نتوان درباره‌ی رویاها دانست. لیپمن به جای ترویج یک استراتژی دیگر در تفسیر رویا، رویکردی طبیعت‌گرایانه ارائه می‌دهد که قدردان خلاقیتِ بازیگوشانه، پیچیده و حتی عجیب و غریبی است که در رویاها تجسم یافته است. او ما را ترغیب می‌کند که رویاها را بر اساس شرایط خودشان درک کنیم، به گونه‌ای که بیماران بتوانند ناخودآگاه را در تفاوت اساسی آن با تفکر در حالت بیداری تجربه کنند.

لیپمن برنامه‌ی خود را با ظرافت، حس شوخ‌طبعی و عملی بودن ارائه می‌دهد که هم خوانندگان عادی و هم تحلیلگران و درمانگران را درگیر می‌کند. او به سوالات مورد علاقه عموم می‌پردازد که ما را به چالش می‌کشند تا تفکر خود را در مورد رویاها دوباره سازماندهی کنیم: کودکان چگونه در مورد رویاها و تعریف کردن آن‌ها یاد می‌گیرند؟ چرا بیشتر رویاها فراموش می‌شوند؟ چگونه می‌توانیم رویاهایی درباره خوابیدن و بیدار شدن، حتی رویاهایی درباره رویا دیدن را درک کنیم؟ و او دوباره به مسائل مورد علاقه همیشگی درمانگران تحلیلی می‌پردازد: تغییر چهره رویا، فراموشی رویا، “همراهی” رویاها، متخصص روان‌رنجور رویا و مدیریت اضطراب خود درمانگر هنگام گزارش رویاهای بیماران.

بیمار به یاد می‌آورد: “اوه، من دیشب خوابی دیدم.” لیپمن مشاهده می‌کند که اغلب این گفته، آغاز یک کشمکش ناخوشایند را نشان می‌دهد، زیرا از بیمار خواسته می‌شود چیزی را بازگو کند که با به زبان آوردن تغییر می‌کند، تحلیلگر تحت فشار قرار می‌گیرد تا تفسیری ارائه دهد و از هر دو خواسته می‌شود که چیزی بلافاصله مفید – و اخیراً، مقرون به صرفه – از چیزی استخراج کنند که از جادو و رمز و راز بهره می‌برد. لیپمن استدلال می‌کند که این آیین چقدر احمقانه است و چقدر با ماهیت خود رویا بیگانه است. پس از خواندن «نوکتورن‌ها»، هیچ درمانگری، از تازه‌کار تا باتجربه‌ترین آن‌ها، دیگر کلمات “اوه، من دیشب خوابی دیدم” را به همان شکل نخواهد شنید.

Nocturnes, literally music for the night, is a delightfully impressionistic investigation into everything that is not known, and perhaps can never be known, about dreams. Rather than espousing yet another strategy of dream interpretation, Lippmann proffers a naturalistic approach appreciative of the playful, complex, even zany creativity embodied in dreams. He urges us, that is, to apprehend dreams on their own terms, in a manner that enables patients actually to experience the unconscious in its radical difference from waking thought.

Lippmann delivers on his agenda lightly, with a sense of humor and practicality that will engage lay readers as well as analysts and therapists. He takes up questions of general interest that challenge us to reorient our thinking about dreams: How do children learn about dreams and their telling? Why are most dreams forgotten? How may we understand dreams about sleeping and waking, even dreams about dreaming? And he reengages issues of perennial interest to analytic therapists: dream disguise, dream forgetting, the “companionship” of dreams, the neurotic dream expert, and the therapist’s management of his or her own anxiety when patients report their dreams.

“Oh, I had a dream last night,” the patient remembers. Too often, observes Lippmann, this remark signals the beginning of an unfortunate struggle, as the patient is called on to relate something that changes when it is put into words, the analyst is put on the spot to come up with an interpretation, and both are asked to extract something immediately useful – and lately, cost effective – from something that partakes of magic and mystery. How silly this ritual is, Lippmann argues, and how alien to the nature of the dream itself. After reading Nocturnes, no clinician, from the novice to the most senior, will hear the words “Oh, I had a dream last night” in quite the same way.