جامعه شناسی عصبی: پیوند میان علوم اعصاب و روان شناسی اجتماعی ۲۰۱۰
Neurosociology: The Nexus Between Neuroscience and Social Psychology 2010

من به عنوان یک جامعه شناس، تقریباً در سال 1987 وقتی یکی از دانشجویان تحصیلات تکمیلی کتاب “مغز اجتماعی” مایکل گاتزانیگا را به من امانت داد، برای اولین بار به جامعه شناسی عصبی علاقه مند شدم. با خود فکر کردم اگر مغز بیولوژیکی انسان واقعاً اجتماعی است، جامعه شناسان و دانشجویانشان باید اولین کسانی باشند که از آن آگاه می شوند، نه آخرین نفرها. با ادامه مطالعه، نشانی از تقلیل گرایی دست و پا چلفتی زیست جامعه شناسان اولیه نیافتم که یاد گرفته بودم آن ها را دشمن قسم خورده رشته مان ببینم. مسلماً، تقلیل گرایی در بین بسیاری از متخصصان علوم اعصاب وجود دارد. اما چیزهایی هم پیدا کردم که بسیار اجتماعی و کاملاً مرتبط با جامعه شناسی بودند. پس از خواندن کتاب “خطای دکارت” اثر آنتونیو داماسیو، متوجه شدم که چگونه برخی از انواع احساسات برای تفکر منطقی ضروری هستند – نوآوری بسیار رادیکالی برای “عقل گرای عینی” دیرینه. شروع به گنجاندن مواردی درباره تحقیقات مغز دوشقه در کلاس هایم کردم، اصطلاحاتی مانند آمیگدال را اشتباه تلفظ می کردم و دانشجویانم تصحیح می کردند. این آموزش به من کمک کرد تا بفهمم که ما اساتید چقدر نیاز داریم تا خودمان را به سطح دانش دانشجویانمان برسانیم. همچنین نقدی بر کتاب “ردپای جمعه” نوشته لسلی برادرز: چگونه جامعه ذهن انسان را شکل می دهد، نوشتم. با خود فکر کردم اگر او می تواند به این خوبی درباره فرآیندهای اجتماعی بنویسد، شاید من هم بتوانم تلاشی مشابه در ارتباط با رشته ام انجام دهم. برای چندین سال، او را یک شریک ایمیلی با حس شوخ طبعی فوق العاده یافتم. او حتی وقتی کتابش را برای یک سمینار تعیین کرده بودم، نسخه هایی از آن را برای استفاده دانشجویان تحصیلات تکمیلی من تهیه کرد.