علوم اعصاب در آموزش: جنبه های مثبت، منفی و ناخوشایند ۲۰۱۲
Neuroscience in Education: The Good, the Bad, and the Ugly 2012

در ده سال گذشته، علاقه فزاینده ای به کاربرد دانش ما از عملکرد مغز انسان در حوزه آموزش و پرورش، از جمله خواندن، یادگیری، زبان و ریاضیات، به وجود آمده است. این امر منجر به توسعه تعدادی از روش های جدید در آموزش و پرورش شده است – بعضی خوب، بعضی بد و بعضی هم عجیب و غریب. وجه “خوب” تقریبا همیشه مبتنی بر تحقیقات شناختی معتبری است که پیامدهای روشنی برای عملکرد آموزشی دارد. وجه “بد” استفاده از اصطلاحات تخصصی علوم اعصاب برای فریب افراد ناآگاه و دادن یک هاله علمی ظاهری به برنامه های آموزشی معیوب است که هیچ مبنای مستندی ندارند و هیچ متخصص اعصاب معتبری آنها را تایید نمی کند. وجه “زشت” تفسیر ساده انگارانه و کاربرد نادرست نظریه های شناختی است که منجر به خطا در کاربرد آن ها می شود. در صورتیکه متخصصان علوم اعصاب و مربیان، محدودیت های رشته های خود را بپذیرند و شروع به گوش دادن به یکدیگر کنند، می توان کارآمدتر و بهتری انجام داد. کتاب “علوم اعصاب در آموزش و پرورش” گروهی بین المللی از روانشناسان، متخصصان علوم اعصاب، مربیان و متخصصان ژنتیک برجسته را گرد هم می آورد تا برخی از این تحولات جدید را به طور انتقادی بررسی کنند، علم پشت این روش ها، اعتبار نظریه هایی که بر اساس آن ها بنا شده اند و اینکه آیا کار می کنند یا خیر را مورد بررسی قرار دهند. این کتاب برای هر کسی که در زمینه آموزش و پرورش فعالیت دارد، از جمله معلمان، روانشناسان، متخصصان علوم اعصاب و سیاست گذاران و همچنین والدین علاقه مند، خواندنی جذاب خواهد بود.

In the past ten years, there has been growing interest in applying our knowledge of the functioning of the human brain to the field of education-including reading, learning, language and mathematics. This has resulted in the development of a number of new practices in education-some good, some bad and some just crazy. The ‘good’ is nearly always sound cognitive research that has clear implications for educational practice. The ‘bad’ is the use of neuroscience jargon to lure the unwary and to give an apparent scientific aura to flawed educational programs with no evidence base and which no reputable neuroscientist would endorse. The ‘ugly’ is simplistic interpretation and misapplication of cognitive theories leading to errors in their application. More and better could be done if neuroscientists and educationalists acknowledge the limits of their disciplines and start listening to each other. Neuroscience in Education brings together an international group of leading psychologists, neuroscientists, educationalists and geneticists to critically review some of these new developments, examining the science behind these practices, the validity of the theories on which they are based, and whether they work. It will be fascinating reading for anyone involved in education, including teachers, psychologists, neuroscientists, and policy makers as well as interested parents.