تصویربرداری عصبی در چشم پزشکی ۲۰۱۱
Neuroimaging in Ophthalmology 2011

چشم پزشکان اغلب اولین پزشکانی هستند که بیمار دارای ضایعه ساختاری زمینه ای داخل کاسه ای یا داخل جمجمه ای را معاینه می کنند. این موقعیت منحصربه فرد، درک مکانیسم های پایه، نشانه ها و منع مصرف مطالعات تصویربرداری عصبی و کاسه چشم (مانند تصویربرداری سی تی و ام آرآی) و همچنین هرگونه مطالعات ویژه ای را که ممکن است برای ارزیابی کامل آسیب شناسی مشکوک ضروری باشد، برای آن ها اهمیت ویژه ای می بخشد. به همان اندازه مهم است که آن ها بتوانند سوالات مربوط به تصویربرداری خود را مطرح کرده و اطلاعات بالینی مرتبط را به رادیولوژیست تفسیرکننده ارائه دهند. از زمان انتشار نسخه اصلی این تک نگاشت آکادمی چشم پزشکی آمریکا در سال 1992، تکنیک های جدید و توالی های خاص، توانایی ما را در تشخیص آسیب شناسی در کاسه چشم و مغز که برای چشم پزشک اهمیت دارد، بهبود بخشیده اند. در این ویرایش دوم از تک نگاشت 6، جانسون، پلیسنی، لی و اسموکر، محتوای اصلی را به روز کرده و خلاصه ای از مقالات اخیر رادیولوژی عصبی در مورد روش های مختلف قابل استفاده برای سی تی و ام آرآی برای چشم پزشکی ارائه کرده اند. آن ها بر پیشرفت های تصویربرداری عروقی (مانند آنژیوگرافی رزونانس مغناطیسی (MRA)، آنژیوگرافی توموگرافی کامپیوتری (CTA)، ونوگرافی رزونانس مغناطیسی (MRV) و ونوگرافی توموگرافی کامپیوتری (CTV)) و توالی های خاص ام آرآی (مانند سرکوب چربی، بازیابی وارونگی تضعیف مایع (FLAIR)، تصویربرداری با اکوی گرادیان (GRE)، تصویربرداری وزنی با دیفیوژن (DWI)، تصویربرداری وزنی با پرفیوژن (PWI) و توموگرافی کامپیوتری پرفیوژن دینامیک (PCT)) تاکید دارند. آن ها همچنین جداولی را شامل کرده اند که نشانه ها، بهترین توصیه های تصویربرداری برای موجودیت های چشمی خاص و نمونه هایی از آسیب شناسی رادیوگرافی خاص که موجودیت های مرتبط را نشان می دهند، ترسیم می کنند. هدف از این تک نگاشت، تقویت اهمیت حیاتی ارتباط دقیق، کامل و به موقع – از چشم پزشک تجویزکننده تا رادیولوژیست تفسیرکننده – یافته های بالینی، تشخیص افتراقی و محل توپوگرافی احتمالی ضایعه مشکوک است تا رادیولوژیست بتواند مطالعه تصویربرداری بهینه را انجام دهد و در نهایت، بهترین تفسیر را دریافت کند.

Ophthalmologists are often the first clinicians to evaluate a patient harboring an underlying intraorbital or intracranial structural lesion. This unique position makes it particularly important for them to understand the basic mechanics, indications, and contraindications for the available orbital and neuroimaging studies (e.g., CT and MR imaging), as well as any special studies that may be necessary to fully evaluate the suspected pathology. It is equally important for them to be able to communicate their imaging questions and provide relevant clinical information to the interpreting radiologist.Since the publication of the original edition of this American Academy of Ophthalmology Monograph in 1992, new techniques and special sequences have improved our ability to detect pathology in the orbit and brain that are significant for the ophthalmologist. In this second edition of Monograph 6, Johnson, Policeni, Lee, and Smoker have updated the original content and summarized the recent neuroradiologic literature on the various modalities applicable to CT and MR imaging for ophthalmology. They emphasize vascular imaging advances (e.g., MR angiography (MRA), CT angiography (CTA), MR venography (MRV), and CT venography (CTV) and specific MR sequences (e.g., fat suppression, fluid attenuation inversion recovery (FLAIR), gradient recall echo imaging (GRE), diffusion weighted imaging (DWI), perfusion weighted imaging (PWI), and dynamic perfusion CT (PCT)). They have also included tables that outline the indications, best imaging recommendations for specific ophthalmic entities, and examples of specific radiographic pathology that illustrate the relevant entities.The goal of this Monograph is to reinforce the critical importance of accurate, complete, and timely communication–from the prescribing ophthalmologist to the interpreting radiologist–of the clinical findings, differential diagnosis, and presumed topographical location of the suspected lesion in order for the radiologist to perform the optimal imaging study, and ultimately, to receive the best interpretation.