مدیریت روایت در شرکت‌های ژاپنی: روابط سرمایه‌گذار به مثابه شبه‌اصلاحات ۲۰۱۵
Narrative Management in Corporate Japan: Investor Relations as Pseudo-Reform 2015

اسناد و رسوایی‌ها در برخی از خوش‌نام‌ترین شرکت‌های بین‌المللی ژاپنی نشان داده است که گاهی اوقات تفاوت چشمگیری بین روایت‌های علنی و داخلی شرکت‌های ژاپنی وجود دارد. این کتاب به بررسی این موضوع می‌پردازد که ادعاهای علنی شرکت‌های ژاپنی تا چه اندازه بازتاب‌دهنده‌ی واقعیت‌های گسترده‌تر هستند.

این کتاب با بررسی چگونگی و چرایی «پذیرفته شدن» یا «رد شدن» مدیریت روایت شرکتی توسط مخاطبان خارجی و داخلی در ژاپن، معنای مدیریت روایت را برای سازمان‌های ژاپنی روشن می‌کند. استدلال می‌شود که نقش مدیریت روایت در سال‌های اخیر در ژاپن بسیار پررنگ‌تر شده است، اما دقیقاً همان نقشی را ایفا نمی‌کند که در محیط‌های غربی – جایی که نظریه و عمل برای اولین بار در آن پدیدار شدند – ایفا می‌کرد. نویسنده، مطالعات موردی مبتنی بر مصاحبه را در چهار سازمان بزرگ ژاپنی بسیار متفاوت ارائه می‌کند که همگی برنامه‌های بازسازی جدیدی را بر اساس مدل‌های غربی «بهترین رویه‌های» شرکتی به کار گرفته و با صدای بلند اعلام کرده‌اند. هدف این کتاب توصیف و تبیین این روایت‌های شرکتی ژاپنی است و می‌پرسد که آن‌ها چه هستند، چرا به کار گرفته می‌شوند و چه کسی به آن‌ها اعتقاد دارد.

این اثر به عنوان اولین اثر مرتبط با روایت در زمینه‌ی ژاپن، بینشی در مورد توسعه‌ی مدیریت روایت ژاپنی ارائه می‌دهد و برای دانشجویان و محققان حوزه‌های تجارت ژاپنی، تجارت بین‌الملل و مطالعات سازمانی جذاب خواهد بود.

Scandals and failures in some of the best known international Japanese-owned companies have shown that there is sometimes a considerable difference between the public and internal narratives of Japanese firms. This book explores the extent to which Japanese firms’ public claims reflect wider reality.

Exploring how and why corporate narrative-management is ‘accepted’ or ‘rejected’ by external and internal audiences in Japan, the book clarifies what narrative-management means for Japanese organizations. It argues that the role of narrative-management has become much more prevalent in Japan in recent years, but that it does not serve quite the same role as it does in the Western environments where the theory and practice first emerged. The author presents interview-based case studies within four very different large Japanese organisations, all of which have deployed and loudly announced new restructuring plans based largely on Western models of corporate ‘best practice’. The book aims to describe and account for these Japanese corporate narratives, and asks what they are, why they are deployed and who believes in them.

As the first narrative-related work in the Japanese context, this volume provides an insight into the development of Japanese narrative-management. It will appeal to students and scholars of Japanese Business, International Business and Organizational Studies.