خزه‌پشت ۲۰۲۳
Mossback 2023

در کتاب *موس‌بک*، دیوید پریچت از جغرافیا، تاریخ، و تبارشناسی عبور می‌کند تا چشم‌اندازها و اسطوره‌هایی را در تلاقی عدالت زیست‌محیطی، بومی و اجتماعی بکاود. این مجموعه متشکل از دوازده مقاله، در جستجوی زمین است – از قلب یک مرداب گرفته تا خطوط شبکه‌ای مدرنی که حوضه‌های آبریز ما را بازسازی می‌کنند، تا ردپای حیواناتی که در این زمین سهیم هستند، تا چشم‌اندازهای درونی روح – تا کورسویی از نور را در مکان‌های تاریک و امیدی را در میراث‌های دردناک بیابد.

پریچت سفری به مرداب دیزمال را بازگو می‌کند، جایی که از بسیاری از بردگانی که در آنجا پناهگاهی یافته بودند، الهام می‌گیرد. قطعه‌ای دیگر دو روش دیدن منظره را ارائه می‌دهد: حوضه آبریز به عنوان یک واحد زیست‌محیطی، و شبکه به عنوان یک سازه استعماری. قطعه‌ای دیگر نیز روایت شخصی را با داستان «مسیر اشک‌ها» درهم می‌آمیزد تا شرح دهد که چگونه استعمار شهرک‌نشینان به یک آخرالزمان برای ملت‌ها و اکولوژی‌های بومی تبدیل شد. پریچت یک داستان آخرالزمانی اولیه از کتاب دانیال را بررسی می‌کند و راه‌های جدیدی را برای ارتباط با زمین و ساکنان آن در نظر می‌گیرد. او بر رابطه بین فناوری و درختان تمرکز می‌کند تا استدلال کند که انسان‌ها تا حد زیادی روابط متقابل اکولوژیکی را به نفع شیوه‌های زندگی استخراجی کنار گذاشته‌اند، و در امتداد رودخانه ونتورا سفر می‌کند و در مورد آبراه‌ها به عنوان مکان‌های در معرض خطر اما همچنان به عنوان مکان‌های امن برای مردم و حیات وحش فعالیت می‌کنند، به تفکر می‌پردازد.

واژه “موس‌بک” برای توصیف ساکنان روستایی جنوب که در دوران استعمار در مناطق مردابی زندگی می‌کردند و آنقدر آهسته حرکت می‌کردند که روی لباس‌هایشان خزه می‌رویید، استفاده شده است. همچنین برای توصیف ماهی‌ها و لاک‌پشت‌هایی که رشد مشابهی را روی پوسته‌های خود نشان می‌دهند، فراریان کنفدراسیون که از جنگیدن امتناع کردند و پس از جنگ، جنوبی‌هایی که علیه کو کلاکس کلان جنگیدند، استفاده می‌شود. پریچت این واژه را احیا می‌کند تا از کسانی تجلیل کند که آگاهانه در جهان طبیعی حرکت می‌کنند و از زمین و روابطی که به آن وابسته هستند، محافظت می‌کنند.

In Mossback, David Pritchett traverses geography, history, and genealogy to explore landscapes and mythologies at the intersection of environmental, indigenous, and social justice. This collection of a dozen essays searches terrain—from the heart of a swamp to the modern grid lines remaking our watersheds, to the tracks of the animals who share this earth, to the inner landscapes of the soul—to find glimpses of light in dark places and hope in painful legacies.

Pritchett recounts a trip to Dismal Swamp, where he takes inspiration from the many enslaved people who found refuge there. Another piece offers two ways of seeing the landscape: the watershed as an ecological unit, and the grid as a colonial construct. Still another weaves personal narrative with the story of the Trail of Tears to describe how settler colonialism became an apocalypse for indigenous nations and ecologies. Pritchett explores an early apocalyptic story from the book of Daniel and considers new ways of relating to the land and its inhabitants. He focuses on the relationship between technology and trees to argue that humans have largely discarded ecological interrelationship in favor of extractive ways of living, and he travels the Ventura River, reflecting on waterways as being endangered but still operating as places of refuge for people and wildlife.

The word “mossback” has been used to describe rural southerners who lived in swampy areas during colonial times and moved so slowly that moss grew on their clothing. It is also used to describe fish and turtles who show similar growth on their shells, Confederate deserters who refused to fight and, after the war, southerners who fought against the Ku Klux Klan. Pritchett reclaims the word to celebrate those who move deliberately through the natural world, protecting the land and the relations they depend on.