دردسر میمون ۲۰۱۸
Monkey Trouble 2018

به باور پژوهشگرانِ «چرخش غیرانسانی»، رسوایی نظریه در ناتوانی‌اش در زدودن مرکزیت انسان نهفته است. اما رسوایی واقعی این است که ما مدام در حال تلاش برای این کار هستیم.

انسان برای بسیاری از نظریه‌پردازانی که در پی گسترش مهمان‌نوازی به سوی حیوانات، گیاهان و حتی اشیاء بی‌جان هستند، به نقطه‌ کور آشکاری تبدیل شده است. جابه‌جایی انسان ضروری و فوری است، اما با توجه به پیش‌فرض اومانیستی مبنی بر اینکه حیوانات فاقد شماری از توانایی‌های منحصر‌به‌فرد انسانی ادعایی، مانند زبان، استدلال و آگاهی از مرگ هستند، باید در ادعای هرگونه قدرتی برای ریشه‌کن کردن کامل انسان‌محوری محتاط باشیم. چنین قدرتی ممکن است به لطف توانایی دیگری که انسان خود به آن اعتبار می‌بخشد، به ابزاری برای تأیید مجدد حاکمیت خود از طریق محو ظاهری‌اش تبدیل شود.

«مشکل میمون» استدلال می‌کند که چرخش به سوی درون‌ماندگاری در پسااومانیسم معاصر، نوعی جهان‌سالاری را ترویج می‌کند که فرد را از درگیر شدن در تصمیمات تبعیض‌آمیزی که شرط لازم برای مهمان‌نوازی هستند، معاف می‌کند. این کتاب با بررسی تحولات نظری اخیر در رئالیسم گمانه‌زن و هستی‌شناسی شیء‌محور، و همچنین مطالعات زبان میمون و طوطی، به خوانش دقیق آثار ادبی جی.ام. کوتزی، چارلز چسنات و والت ویتمن و فیلم‌هایی از آلفونسو کوارون و لارس فون تریه می‌پردازد.

پترسون استدلال می‌کند که انسان‌محوری را نمی‌توان از طریق منطق معکوس‌سازی که درون‌ماندگاری را بر تعالی و افقی‌بودن را بر عمودی‌بودن ارجحیت می‌دهد، جابه‌جا کرد. این مرکززدایی باید در عوض، رابطه‌ای انسانی/غیرانسانی را پرورش دهد که تعالیِ درون‌ماندگارِ ناشی از انسانیت خیالی ما را تأیید کند.

According to scholars of the nonhuman turn, the scandal of theory lies in its failure to decenter the human. The real scandal, however, is that we keep trying.

The human has become a conspicuous blind spot for many theorists seeking to extend hospitality to animals, plants, and even insentient things. The displacement of the human is essential and urgent, yet given the humanist presumption that animals lack a number of allegedly unique human capacities, such as language, reason, and awareness of mortality, we ought to remain cautious about laying claim to any power to eradicate anthropocentrism altogether. Such a power risks becoming yet another self-accredited capacity thanks to which the human reaffirms its sovereignty through its supposed erasure.

Monkey Trouble argues that the turn toward immanence in contemporary posthumanism promotes a cosmocracy that absolves one from engaging in those discriminatory decisions that condition hospitality as such. Engaging with recent theoretical developments in speculative realism and object-oriented ontology, as well as ape and parrot language studies, the book offers close readings of literary works by J.M. Coetzee, Charles Chesnutt, and Walt Whitman and films by Alfonso Cuarón and Lars von Trier.

Anthropocentrism, Peterson argues, cannot be displaced through a logic of reversal that elevates immanence above transcendence, horizontality over verticality. This decentering must cultivate instead a human/nonhuman relationality that affirms the immanent transcendency spawned by our phantasmatic humanness.