نقشه‌نگاری سرزمین میانه: روایت‌های زیست‌محیطی و سیاسی در نقشه‌نگاری‌های جی. آر. آر. تالکین ۲۰۲۴
Mapping Middle-earth: Environmental and Political Narratives in J. R. R. Tolkien’s Cartographies 2024

در این پژوهش نوآورانه در باب نقشه‌های تالکین که اغلب از سوی منتقدان نادیده گرفته شده‌اند، آناهیت بهروز به بررسی این موضوع می‌پردازد که چگونه نقشه‌نگاری به طور سنتی با تسهیل قدرت پیوند خورده است.نقشه‌های تالکین فراتر از صرفاً تصاویری برای کمک به درک داستان هستند و نقشی حیاتی در فهم روایت‌های گسترده‌تر بین انسان‌ها و چشم‌اندازهای سیاسی و زیست‌محیطی‌شان در افسانه‌های او ایفا می‌کنند. بهروز با انجام یک تحلیل ادبی درون‌متنی از نقشه‌ها به عنوان نمونه‌هایی از دستاوردهای فرهنگی سرزمین میانه، سنت فرعیِ نقشه‌نگاری را آشکار می‌کند که پویایی‌های قدرت خاصی را بین نقشه‌نگار، نقشه‌خوان و آنچه نقشه‌برداری می‌شود، بیان می‌کند. همچنین، دوگانگی انسان/غیرانسان را که نمایانگر تسلط انسان بر دنیای طبیعی است، مورد بررسی قرار می‌دهد.

نقشه‌برداری سرزمین میانه به بررسی این موضوع می‌پردازد که چگونه تالکین نقشه‌نگاری را به عنوان یک عمل ذاتاً سیاسی چارچوب‌بندی می‌کند که مظهر میل به کنترل بر آن چیزی است که نقشه‌برداری می‌کند. به نوبه خود، این کتاب به تحلیل تعاملات مضر معاصر با زمین می‌پردازد که با نقشه‌نگاری همپوشانی دارند، اما از آن فراتر نیز می‌روند، تعاملاتی از قبیل آسیب‌های زیست‌محیطی، تغییرات زمین‌شناسی ناشی از فعالیت‌های انسانی، و هزینه‌های طبیعی و جسمی خشونت سیاسی و امپریالیسم. این کتاب با استفاده از چارچوب‌های تاریخی، بوم‌انتقادی و پسااستعماری و نظریه‌پردازانی چون میشل فوکو، دونا هاراوی و ادوارد سعید، به بررسی به‌کارگیری مضامین ژانری خاص از سوی تالکین، از جمله قرون وسطایی‌گری، خیال‌پردازی و تعامل بین تصویر و متن می‌پردازد تا دوره‌ی اجتماعی-سیاسی معاصر خود و رابطه‌ی مخرب آن با جهان گسترده‌تر را برجسته کند و در مواردی اصلاح نماید.

In this cutting-edge study of Tolkien’s most critically neglected maps, Anahit Behrooz examines how cartography has traditionally been bound up in facilitating power.

Far more than just illustrations to aid understanding of the story, Tolkien’s corpus of maps are crucial to understanding the broader narratives between humans and their political and environmental landscapes within his legendarium. Undertaking a diegetic literary analysis of the maps as examples of Middle-earth’s own cultural output, Behrooz reveals a sub-created tradition of cartography that articulates specific power dynamics between mapmaker, map reader, and what is being mapped, as well as the human/nonhuman binary that represents human’s control over the natural world.Mapping Middle-earth surveys how Tolkien frames cartography as an inherently political act that embodies a desire for control of that which it maps. In turn, it analyses harmful contemporary engagements with land that intersect with, but also move beyond, cartography such as environmental damage; human-induced geological change; and the natural and bodily costs of political violence and imperialism. Using historical, eco-critical, and postcolonial frameworks, and such theorists as Michel Foucault, Donna Haraway and Edward Said, this book explores Tolkien’s employment of particular generic tropes including medievalism, fantasy, and the interplay between image and text to highlight, and at times correct, his contemporary socio-political epoch and its destructive relationship with the wider world.