مدیریت سرطان پستان در زنان مسن تر ۲۰۱۹
Management of Breast Cancer in Older Women 2019

با فکری کم و بیش آشفته به خانم تی – با تمام 45 کیلو وزن – نگاه می کردم. با توجه به کلیه های 91 ساله و فیزیولوژی اش، با دوزهای بسیار محتاطانه کاپسیتابین برایش تجویز کرده بودم. او حتی دوز داروی تجویزی من را هم کمتر کرده بود، “چون او را خسته می کرد.” در نتیجه، در مجموع 500 میلی گرم کاپسیتابین در روز مصرف می کرد. با این حال، سرطان متاستاتیک پستان او که ER/PR منفی و Her2 مثبت بود، بدون شک داشت به درمان پاسخ می داد. دردش داشت بهتر می شد و توده سینه اش داشت کوچک می شد، همانطور که متاستازهای ریه اش هم داشتند کوچک می شدند… راز این پاسخ چه بود؟ آیا کلیه های خانم تی حتی کمتر از آنچه بر اساس کلیرانس کراتینین پیش بینی می شد، دارو را دفع می کردند؟ آیا سارکوپنی، توزیع دارو را تغییر می داد؟ آیا او بیشتر از حد متوسط دارو جذب می کرد؟ یا تومور او فوق العاده به فلوئوروپیریمیدین ها حساس بود؟ ولتر گفته بود: “پزشکان داروهایی را که کم درباره شان می دانند، برای بیماری هایی که کمتر می دانند، به بیمارانی می دهند که هیچ چیز درباره شان نمی دانند.” طب از قرن هجدهم پیشرفت چشمگیری داشته است. با این حال، حوزه هایی وجود دارند که هنوز چیزهای زیادی برای یادگیری باقی مانده است. در کشورهای توسعه یافته، 25% از سرطان های پستان در بیماران 75 سال و بالاتر رخ می دهند. با این حال، این بیماران تنها 4% از جمعیت کارآزمایی های بالینی سنتی را تشکیل می دهند. این باید ما را به این فکر وادارد که داده های به دست آمده از بیماران در دهه 60 زندگی شان چقدر برای یک فرد نود ساله مرتبط است. خوشبختانه، متخصصان سرطان شناسی سالمندان برای انجام این کار پیشقدم شده اند و داده هایی را تولید کرده اند تا به ما در درمان چنین بیمارانی کمک کنند.