ممکن ساختن شکست: چگونه اصلاحات ورشکستگی می‌تواند به پایان «بزرگ‌تر از آنکه ورشکست شود» خاتمه دهد ۲۰۱۵
Making Failure Feasible: How Bankruptcy Reform Can End Too Big to Fail 2015

در سال ۲۰۱۲، با تکیه بر پژوهش‌هایی که برای اولین بار در سال ۲۰۱۰ منتشر شد، پروژه‌ی Resolution پیشنهاد کرد که فصل جدیدی با عنوان «فصل ۱۴» به قانون ورشکستگی اضافه شود، فصلی که به طور اختصاصی برای رسیدگی به سازماندهی مجدد یا انحلال موسسات مالی بزرگ کشور طراحی شده باشد. در کتاب *Making Failure Feasible*، نویسندگان همکار، پیشنهاد خود را گسترش می‌دهند تا چشم‌انداز این‌که بزرگ‌ترین موسسات مالی ما – به ویژه با برنامه‌ریزی پیش از ورشکستگی – بتوانند با موفقیت بر اساس حاکمیت قانون، سازماندهی مجدد یا منحل شوند، بهبود یابد و در این راستا، هم برنامه‌ریزی برای حل مشکلات بر اساس فصل اول قانون داد-فرانک ثمربخش‌تر شود و هم تکیه بر رویه‌های اجرایی بر اساس فصل دوم قانون داد-فرانک تا حد زیادی غیرضروری گردد. این کتاب مشکلات رسیدگی به موسسات مالی بزرگ در شرایط بحرانی را برجسته می‌کند و به واکنش‌های فصل ۱۴ به این مشکلات دوگانه می‌پردازد. نویسندگان در ابتدا ویژگی‌های اساسی فصل ۱۴ را ترسیم می‌کنند و به تداوم آن‌ها و همچنین ویژگی‌های دیگری اشاره می‌کنند که تضمین می‌کند حل و فصل سریع موسسات مالی بزرگ، وابسته به اختیارات دولت نباشد و با ایده‌های نوظهور در مورد حل و فصل فرامرزی همخوانی داشته باشد. فصل‌های باقیمانده، زمینه را برای اصلاحات فراهم می‌کنند و نشان می‌دهند که چگونه فصل ۱۴، همانطور که در این کتاب پیش‌بینی شده است، پیشرفت چشمگیری در رویه‌های حل و فصل متمرکز بر امور اداری خواهد بود.

In 2012, building off work first published in 2010, the Resolution Project proposed that a new Chapter 14 be added to the Bankruptcy Code, exclusively designed to deal with the reorganization or liquidation of the nation’s large financial institutions. In Making Failure Feasible, the contributors expand on their proposal to improve the prospect that our largest financial institutions—particularly with prebankruptcy planning—could be successfully reorganized or liquidated pursuant to the rule of law and, in doing so, both make resolution planning pursuant to Title I of Dodd-Frank more fruitful and make reliance on administrative proceedings pursuant to Title II of Dodd-Frank largely unnecessary. This book highlights the problems of dealing with large financial institutions in distress, and Chapter 14’s responses to those twin issues. The contributors first outline the basic features of Chapter 14 and point to their continuation as well as additional features to ensure the quick resolution of large financial institutions that would not depend on government discretion and would mesh with emerging ideas about cross-border resolution. The remaining chapters provide the context for reform and show how Chapter 14, as envisioned in this book, would be a substantial advance on administrative-focused resolution procedures.