شبح لیسنکو ۲۰۱۶
Lysenko’s Ghost 2016

تروفیم لیسنکو، زراعت‌شناس شوروی، پس از بی‌اعتبار شدن نظریه‌های ژنتیکی‌اش در دهه‌های گذشته، به یکی از بدنام‌ترین چهره‌های علمی قرن بیستم تبدیل شد. با این حال، برخی از دانشمندان، حتی در غرب، اکنون ادعا می‌کنند که اکتشافات در زمینه اپی‌ژنتیک ثابت می‌کند که او در نهایت درست می‌گفت. لورن گراهام، در تلاش برای رسیدن به حقیقت احیای لیسنکو در برخی محافل علمی روسیه، پرونده را دوباره باز می‌کند و با بی‌طرفی به نظریه‌های او گوش می‌دهد تا مشخص کند آیا تحولات جدید در زیست‌شناسی مولکولی ادعاهای او را تأیید می‌کند یا خیر.

لیسنکو در دهه ۱۹۳۰ «نظریه مواد مغذی» را برای توضیح رشد گیاهان مطرح کرد و بینش خود را بر اساس آزمایش‌هایی قرار داد که، به ادعای او، نشان می‌داد می‌توان شرایط محیطی مانند دما را دستکاری کرد تا یک رقم گندم زمستانی را به یک رقم بهاره تبدیل کرد. او وراثت صفات اکتسابی – که آن را «درونی‌سازی شرایط محیطی» می‌نامید – را مکانیسم اصلی وراثت می‌دانست. اگرچه روش‌های او ناشیانه بود و نتایجش هرگز تکرار نشد، اما ایده‌های او در زمان قحطی گسترده در اتحاد جماهیر شوروی با استقبال روبرو شد.

اخیراً، فرضیه‌ای به نام وراثت اپی‌ژنتیکی بین نسلی مطرح شده است که نشان می‌دهد صفات اکتسابی ممکن است گهگاه به فرزندان منتقل شوند. برخی از زیست‌شناسان شواهد مربوط به این فرضیه را مورد مناقشه قرار می‌دهند. لورن گراهام این استدلال‌ها را هم در روسیه و هم در غرب بررسی می‌کند و نشان می‌دهد که چگونه در روسیه، جریان‌های سیاسی به طور ویژه‌ای در تأثیرگذاری بر این بحث‌ها اهمیت دارند.

The Soviet agronomist Trofim Lysenko became one of the most notorious figures in twentieth-century science after his genetic theories were discredited decades ago. Yet some scientists, even in the West, now claim that discoveries in the field of epigenetics prove that he was right after all. Seeking to get to the bottom of Lysenko’s rehabilitation in certain Russian scientific circles, Loren Graham reopens the case, granting his theories an impartial hearing to determine whether new developments in molecular biology validate his claims.

In the 1930s Lysenko advanced a “theory of nutrients” to explain plant development, basing his insights on experiments which, he claimed, showed one could manipulate environmental conditions such as temperature to convert a winter wheat variety into a spring variety. He considered the inheritance of acquired characteristics—which he called the “internalization of environmental conditions”—the primary mechanism of heredity. Although his methods were slipshod and his results were never duplicated, his ideas fell on fertile ground during a time of widespread famine in the Soviet Union.

Recently, a hypothesis called epigenetic transgenerational inheritance has suggested that acquired characteristics may indeed occasionally be passed on to offspring. Some biologists dispute the evidence for this hypothesis. Loren Graham examines these arguments, both in Russia and the West, and shows how, in Russia, political currents are particularly significant in affecting the debates.