گم شده در گفتگو: مردم شناسی، روان پریشی و مراقبت ۲۰۱۷
Lost in Dialogue: Anthropology, Psychopathology, and Care 2017

انسان بودن به معنای در گفتگو بودن است. گفتگو مفهومی یکپارچه است که نویسنده از آن برای پرداختن به سه مسئله ی اساسی در عمل بالینی به شیوه ای منسجم استفاده می کند: “انسان چیست؟”، “آسیب شناسی روانی چیست؟” و “مراقبت چیست؟”.

استانگلینی در این کتاب استدلال می کند که انسان بودن به معنای در گفتگو بودن با دیگری است، اینکه آسیب شناسی روانی پیامد بحران در گفتگوی فرد با دیگری است و اینکه مراقبت روشی است که در آن گفتگوهایی صورت می گیرد که هدف آن بازآفرینی گفتگوی قطع شده با دیگری در درون خود و با دنیای بیرون است. این مقاله تلاشی است برای برقراری مجدد چنین گفتگوی شکننده ای از روح با خود و با دیگران.

چنین تلاشی بر دو ستون استوار است: درک دیالکتیکی و فردمحور از اختلالات روانی و عمل مبتنی بر ارزش ها. درک دیالکتیکی اختلالات روانی، آسیب پذیری ذاتی شخصیت انسانی را تصدیق می کند. این درک فرض می کند که فرد در تلاش است تا با تجربیات جدید، ناراحت کننده و گیج کننده ای که از رویارویی او با دیگری ناشی می شود، کنار بیاید، آن ها را حل کند و معنایی برای آن ها بیابد. عمل مبتنی بر ارزش ها فرض می کند که اشکال زندگی انسانی ذاتاً متکثر هستند. تکثرگرایی ارزشی و به رسمیت شناختن، اساس مراقبت را تشکیل می دهند. این بیانیه منعکس کننده ی ایده آلِ modus vivendi است که هدف آن یافتن شرایطی است که در آن اشکال مختلف زندگی بتوانند با هم همزیستی داشته باشند و یاد بگیرند که چگونه با تعارضات ارزشی آشتی ناپذیر زندگی کنند، نه اینکه برای اجماع یا توافق تلاش کنند. مراقبت روشی است که در آن گفتگوهایی صورت می گیرد که هدف آن بازآفرینی گفتگوی قطع شده با دیگری در درون خود و با دنیای بیرون است. این شامل روش هایی است که هم به منطق تعلق دارند – به عنوان مثال، روش آشکارسازی شکل زندگی دیگری و نجات ساختار اساسی آن – و هم به همدلی – به عنوان مثال، آمادگی برای ارائه خود به عنوان یک شخصِ گفتگوکننده و توانایی هم نوا شدن با تجربه دیگری و تنظیم/ساماندهی حوزه عاطفی.

To be human means to be in dialogue. Dialogue is a unitary concept used by the author to address, in a coherent way, three essential issues for clinical practice: ‘What is a human being?’, ‘What is mental pathology’?, and ‘What is care?’.

In this book Stanghellini argues that to be human means to be in dialogue with alterity, that mental pathology is the outcome of a crisis of one’s dialogue with alterity, and that care is a method wherein dialogues take place whose aim is to re-enact interrupted dialogue with alterity within oneself and with the external world. This essay is an attempt to re-establish such a fragile dialogue of the soul with herself and with others.

Such an attempt is based on two pillars: a dialectic, person-centered understanding of mental disorders and values-based practice. The dialectic understanding of mental disorders acknowledges the vulnerability constitutive of human personhood. It assumes that the person is engaged in trying to cope, solve and make sense of new, disturbing, puzzling experiences stemming from her encounter with alterity. Values-based practice assumes that the forms of human life are inherently plural. Value-pluralism and recognition are the basis for care. This statement reflects the ideal of modus vivendi that aims to find terms in which different forms of life can coexist, and learn how to live with irreconcilable value conflicts, rather than striving for consensus or agreement. Care is a method wherein dialogues take place whose aim is to re-enact interrupted dialogue with alterity within oneself and with the external world. It includes practices that belong both to logic – e.g., the method for
unfolding the Other’s form of life and to rescue its fundamental structure – and empathy – e.g., the readiness to offer oneself as a dialoguing person and the capacity to resonate with the Other’s experience and attune/regulate the emotional field.