تجربه‌گرایی منطقی ۲۰۱۰
Logical Empiricism 2010

تجربه‌گرایی منطقی، برنامه‌ای برای مطالعه‌ی علم که در پی ارائه‌ی تحلیل‌های منطقی از ماهیت مفاهیم علمی، رابطه‌ی بین شواهد و نظریه، و ماهیت تبیین علمی بود، در دهه‌های ۱۹۲۰ و ۱۹۳۰ در میان حلقه‌های مشهور وین و برلین شکل گرفت و در بخش اعظمی از قرن بیستم بر فلسفه‌ی علم سیطره یافت. در دهه‌های اخیر، فلسفه‌ی “پسا-اثبات‌گرایی”، با تمسخر تجربه‌گرایی و ادعاهای آن در پرتو یافته‌های تاریخی و جامعه‌شناختی جدیدتر، به شیوه‌ی غالب فلسفه و سایر رشته‌ها در هنر و علوم تبدیل شده است.

این کتاب حاوی پژوهش‌های اصیلی است که این مخالفت‌های گسترده را به چالش می‌کشد. در یازده مقاله، پژوهشگران برجسته‌ای از کشورهای مختلف، درکی ظریف‌تر از تجربه‌گرایی منطقی، تاریخ و توسعه‌ی آن ارائه می‌دهند و پیامدهای امیدوارکننده‌ای برای مناظره‌های جاری فلسفه‌ی علم پیشنهاد می‌کنند.

با بهره‌گیری از منابع غنی مواد منتشرنشده از بایگانی‌ها در هارلم، کنستانز، پیتسبورگ و وین، نویسندگان به تحقیقی عمیق در مورد منشأ و توسعه‌ی حلقه‌های وین و برلین می‌پردازند. آن‌ها ریشه‌های این فلسفه را در منابع گوناگونی همچون کاسیرر، پوانکاره، هوسرل، هایدگر و ویتگنشتاین آشکار می‌کنند. ارتباطات مهم بین تجربه‌گرایان و جنبش‌های دیگر – تجربه‌گرایی نو، تجربه‌گرایی بریتانیایی – با قدرت مورد بررسی قرار می‌گیرند.

با تکیه بر این مطالعات تاریخی، یک ارزیابی مجدد انتقادی ظهور می‌کند که فاصله‌ی بین فلاسفه‌ی علم قدیمی و جدید، بین فلسفه‌ی “تحلیلی” و “قاره‌ای” را کاهش می‌دهد. تعدادی از مناظره‌های اخیر و جذاب، از جمله مناظره‌های مربوط به کوهن، فایرابند، هسه، گلیمور و هانسون، دوباره گشوده می‌شوند تا نشان دهند که چگونه نظریه‌ی تجربه‌گرایی منطقی هنوز هم می‌تواند به‌طور معتبر به کار رود.

*تجربه‌گرایی منطقی* حاصل یک کنفرانس قابل توجه است که با روحیه تفکر و همکاری بین‌المللی در فلورانس، ایتالیا، در سال ۱۹۹۹ برگزار شد.

Logical empiricism, a program for the study of science that attempted to provide logical analyses of the nature of scientific concepts, the relation between evidence and theory, and the nature of scientific explanation, formed among the famed Vienna and Berlin Circles of the 1920s and ’30s and dominated the philosophy of science throughout much of the twentieth century. In recent decades, a “post-positivist” philosophy, deriding empiricism and its claims in light of more recent historical and sociological discoveries, has been the ascendant mode of philosophy and other disciplines in the arts and sciences.This book features original research that challenges such broad oppositions. In eleven essays, leading scholars from many nations construct a more nuanced understanding of logical empiricism, its history, and development, offering promising implications for current philosophy of science debates.Tapping rich resources of unpublished material from archives in Haarlem, Konstanz, Pittsburgh, and Vienna, contributors conduct a deep investigation into the origins and development of the Vienna and Berlin Circles. They expose the roots of the philosophy in such varied sources as Cassirer, Poincaire, Husserl, Heidegger, and Wittgenstein. Important connections between the empiricists and other movements—neo-empiricism, British empiricism—are vigorously explored.Building on these historical studies, a critical reevaluation emerges that shrinks the distance between old and new philosophers of science, between “analytic” and “Continental” philosophy. A number of compelling recent debates, including those involving Kuhn, Feyerabend, Hesse, Glymour, and Hanson, are reopened to show the ways in which logical empiricist theory can still be validly applied.Logical Empiricism is the result of a remarkable conference, convened in the spirit of reflection and international cooperation, that took place in Florence, Italy, in 1999.