زندگی در مکان شکل می‌گیرد ۲۰۱۸
Life Takes Place 2018

زندگی در مکان رخ می‌دهد، با این استدلال که حتی در جهان متحرک و فرامدرن امروز نیز، زندگی انسانی بدون مکان غیرممکن است. سیمون این پرسش را مطرح می‌کند: چرا زندگی در مکان رخ می‌دهد؟ او برای درک گسترده‌تر مفهوم مکان، از مثال‌هایی از مکان‌های خاص و تجربه‌های مکانی بهره می‌گیرد. سیمون با دفاع از یک روش جامع نگر برای درک مکان که آن را “نسبت‌مندی هم‌افزا” می‌نامد، مکان‌ها را به عنوان عرصه‌های فضایی تعریف می‌کند که چیزها، انسان‌ها، تجربه‌ها، معانی و رویدادها را گرد هم می‌آورند، فعال می‌کنند، تداوم می‌بخشند، هویت می‌بخشند و به هم متصل می‌کنند.

سیمون در خلال تبیین پدیدارشناختی خود، تصدیق می‌کند که مکان‌ها در ساختار خود چندوجهی و در پویایی خود پیچیده هستند. او با الهام از روش تقریب تدریجی فیلسوف بریتانیایی، جی. جی. بنت، مکان و تجربه مکانی را از نظر ابعاد کل نگر، دیالکتیکی و فرآیندی آن‌ها در نظر می‌گیرد. سیمون با درک این که مکان‌ها همیشه در طول زمان تغییر می‌کنند، بُعد فرآیندی آن‌ها را با شناسایی شش فرآیند زایشی بررسی می‌کند که آن‌ها را با عناوین *کنش متقابل، هویت، رهایی، تحقق، تشدید* و *آفرینش* نام‌گذاری می‌کند.

او با بهره‌گیری از مثال‌های عملی از معماری، برنامه‌ریزی و طراحی شهری، استدلال می‌کند که درک این شش فرآیند مکانی می‌تواند به مکان‌سازی دقیق‌تری کمک کند که مکان‌های قوی تولید کرده و تجربه‌های زیست‌محیطی پر جنب و جوش را به پیش ببرد. این کتاب سهم قابل توجهی در ادبیات پژوهشی رو به رشد در حوزه “مطالعات مکان و مکان‌سازی” است.

Life Takes Place argues that, even in our mobile, hypermodern world, human life is impossible without place. Seamon asks the question: why does life take place? He draws on examples of specific places and place experiences to understand place more broadly. Advocating for a holistic way of understanding that he calls “synergistic relationality,” Seamon defines places as spatial fields that gather, activate, sustain, identify, and interconnect things, human beings, experiences, meanings, and events.

Throughout his phenomenological explication, Seamon recognizes that places are multivalent in their constitution and sophisticated in their dynamics. Drawing on British philosopher J. G. Bennett’s method of progressive approximation, he considers place and place experience in terms of their holistic, dialectical, and processual dimensions. Recognizing that places always change over time, Seamon examines their processual dimension by identifying six generative processes that he labels interaction, identity, release, realization, intensification, and creation.

Drawing on practical examples from architecture, planning, and urban design, he argues that an understanding of these six place processes might contribute to a more rigorous place making that produces robust places and propels vibrant environmental experiences. This book is a significant contribution to the growing research literature in “place and place making studies.”