حقوق، عاملیت انسانی و محاسبات خودگردان ۲۰۱۱
Law, Human Agency and Autonomic Computing 2011

کتاب «قانون، عاملیت انسانی و محاسبات خودگردان» به بررسی پیامدهای حقوقی مفهوم و تجربه‌ی عاملیت انسانی در پرتو ظهور الگوی محاسبات خودگردان و زیرساخت‌های اجتماعی-فنیِ پشتیبان آن می‌پردازد. توسعه‌ی محاسبات خودگردان و هوش محیطی – سیستم‌های خودحکومتی – مفاهیم فلسفی سنتی از خود-تشکیل‌دهی و عاملیت انسان را به چالش می‌کشد که پیامدهای مهمی برای نظریه و عمل خودگردانی قانون اساسی دارد. ایده‌هایی چون هویت، فاعلیت، عاملیت، شخصیت، قصدیت و تجسد، همگی برای عملکرد نظام‌های حقوقی مدرن حیاتی هستند. اما هنگامی که موجودیت‌های مصنوعی خودگردان‌تر شده و وابستگی کمتری به مداخله‌ی آگاهانه‌ی انسان پیدا می‌کنند، معیارهایی مانند عاملیت، قصدیت و خودتعیینی، بیش از حد شکننده می‌شوند تا بتوانند به عنوان معیارهای تعریف‌کننده‌ی فاعلیت، شخصیت یا هویت انسانی، و همچنین برای توصیف فرایندهایی که از طریق آن‌ها شهروندانِ منفرد به سوژه‌های اخلاقی و حقوقی تبدیل می‌شوند، عمل کنند. آیا سیستم‌های خودگردان – با وجود مصنوعی بودن – فاصله‌ی بین سوژه‌های (کنشگر) و ابژه‌های (مورد کنش واقع‌شده) را کم می‌کنند؟ عاملیت در دنیای محاسبات خودگردان تا چه اندازه «منحصر به انسان» خواهد بود؟ یا به بیان دیگر، آیا محاسبات خودگردان صرفاً آشکار می‌سازد که ما اصلاً به این معنا «انسان» نبوده‌ایم؟ این کتاب، که گفتگویی بین فیلسوفانِ فناوری و فیلسوفانِ حقوق است، به این پرسش‌ها می‌پردازد و فرصت بی‌سابقه‌ای را که محاسبات خودگردان و هوش محیطی برای ارزیابی مجدد اساسی‌ترین مفاهیم حقوقی ارائه می‌دهند، مغتنم می‌شمارد.

Law, Human Agency and Autonomic Computing interrogates the legal implications of the notion and experience of human agency implied by the emerging paradigm of autonomic computing, and the socio-technical infrastructures it supports. The development of autonomic computing and ambient intelligence – self-governing systems – challenge traditional philosophical conceptions of human self-constitution and agency, with significant consequences for the theory and practice of constitutional self-government. Ideas of identity, subjectivity, agency, personhood, intentionality, and embodiment are all central to the functioning of modern legal systems. But once artificial entities become more autonomic, and less dependent on deliberate human intervention, criteria like agency, intentionality and self-determination, become too fragile to serve as defining criteria for human subjectivity, personality or identity, and for characterizing the processes through which individual citizens become moral and legal subjects. Are autonomic – yet artificial – systems shrinking the distance between (acting) subjects and (acted upon) objects? How ‘distinctively human’ will agency be in a world of autonomic computing? Or, alternatively, does autonomic computing merely disclose that we were never, in this sense, ‘human’ anyway? A dialogue between philosophers of technology and philosophers of law, this book addresses these questions, as it takes up the unprecedented opportunity that autonomic computing and ambient intelligence offer for a reassessment of the most basic concepts of law.