سامانه‌های دانش-کنش برای پیش‌بینی اقلیمی فصلی تا بین‌سالانه ۲۰۰۵
Knowledge-Action Systems for Seasonal to Interannual Climate Forecasting 2005

آکادمی‌های ملی، میزگردی پیرامون علم و فناوری برای پایداری، در سال ۲۰۰۴ کارگاهی با عنوان “سیستم‌های دانش-کنش برای پیش‌بینی فصلی تا بین‌سالانه آب و هوا” برگزار کرد تا درس‌های کلی در مورد طراحی سیستم‌های مؤثر برای پیوند دانش با عمل را از تجربه دهه گذشته در تولید و به کارگیری پیش‌بینی‌های فصلی تا بین‌سالانه آب و هوا کشف و استخراج کند. شرکت‌کنندگان در کارگاه، درس‌هایی را که بر اساس تجربیات خود در توسعه، کاربرد و استفاده از سیستم‌های پشتیبانی تصمیم‌گیری در ایالات متحده، کلمبیا، برزیل و استرالیا آموخته بودند، شرح دادند. برخی از درس‌های کلیدی مورد بحث، آن‌طور که دیوید کش و جیمز بویزر مشخص کرده‌اند، این بود که سیستم‌های دانش-کنش مؤثر: تعریف و چارچوب‌بندی مسئله مورد بررسی را از طریق همکاری بین کاربران دانش و تولیدکنندگان دانش انجام می‌دهند؛ تمایل دارند سیستم‌های سرتاسری باشند که نیازهای کاربر را به یافته‌ها و مشاهدات علمی پایه پیوند می‌دهند؛ اغلب در “سازمان‌های مرزی” لنگر انداخته‌اند که به عنوان واسطه بین گره‌ها در سیستم عمل می‌کنند – به ویژه بین دانشمندان و تصمیم‌گیرندگان؛ دارای فرآیندها و نهادهای انعطاف‌پذیر هستند تا به آنچه آموخته می‌شود پاسخ دهند؛ از استراتژی‌های تأمین مالی متناسب با ماهیت دوگانه عمومی/خصوصی چنین سیستم‌هایی استفاده می‌کنند؛ و به افرادی نیاز دارند که بتوانند در زمینه‌های مختلف، حوزه‌های مسئله و رابط دانش-کنش فعالیت کنند.

The National Academies’ Roundtable on Science and Technology for Sustainability hosted a workshop “Knowledge-Action Systems for Seasonal to Interannual Climate Forecasting” in 2004 to discover and distill general lessons about the design of effective systems for linking knowledge with action from the last decade’s experience with the production and application of seasonal to interannual climate forecasts. Workshop participants described lessons they had learned based on their experiences developing, applying, and using decision support systems in the United States, Columbia, Brazil, and Australia. Some of the key lessons discussed, as characterized by David Cash and James Buizer, were that effective knowledge-action systems: define and frame the problem to be addressed via collaboration between knowledge users and knowledge producers; tend to be end-to-end systems that link user needs to basic scientific findings and observations; are often anchored in “boundary organizations” that act as intermediaries between nodes in the system – most notably between scientists and decision makers; feature flexible processes and institutions to be responsive to what is learned; use funding strategies tailored to the dual public/private character of such systems; and require people who can work across disciplines, issue areas, and the knowledge—action interface.