اینتنجی‌بال ۲۰۱۵
Intangiball 2015

اینتنجی‌بال پیشرفت تیم سینسیناتی ردز را در طول پنج سال تغییر فرهنگی ردیابی می‌کند؛ از معامله با بازیکنان باتجربه و پرافتخاری چون آدام دان و کن گریفِی جونیور آغاز می‌شود. همچنین، از باشگاه‌هایی که به شخصیت بازیکنان اهمیت می‌دهند، مانند آتلانتا بریوز، سنت لوئیس کاردینالز، سان فرانسیسکو جاینتز، نیویورک یانکیز و تمپا بی ریز، مثال‌های فراوانی می‌آورد. لانی ویلر، نویسنده، روزنامه‌نگار ورزشی و هوادار همیشگی این ورزش، به طور سیستماتیک ویژگی‌های ارتقاءدهنده‌ی عملکرد (PEQs) را شناسایی می‌کند که همگی با هم، «رقابت‌پذیری مسری» را تشکیل می‌دهند؛ مفهومی که او آن را «تیم‌داری» می‌نامد.

اینتنجی‌بال برای رد کردن مانی‌بال طراحی نشده است، بلکه هدفش ترسیم کردن آن چیزی است که از قلم افتاده است: «چه نظمی در دنیای بیسبال وجود دارد وقتی که یک بازیکن تازه‌کارِ درمانده، از حرف‌های دلگرم‌کننده‌ی بازیکنی باتجربه که دستش را روی شانه‌ی او می‌اندازد، هیچ بهره‌ای نمی‌برد؟ وقتی که حرفه‌ای‌گری دِرِک جیتر فقط به درد خودش می‌خورد؟ وقتی که هیچ پاداشی برای تلاش و کوشش وجود ندارد، هیچ مزیتی برای اشتیاق نیست، هیچ سودی برای فداکاری نیست؟ وقتی که هیچ جایی برای مشارکت‌های ضمنی دیوید اِکستاین، مارکو اسکوتارو یا اسکات رولنِ پیر و آسیب‌دیده نیست؟ وقتی که هدف مشترک، هیچ هدفی را دنبال نمی‌کند؟»

در نهایت مشخص می‌شود که عوامل ناملموس، نه تنها باعث شرافتمند شدن بازی می‌شوند، بلکه به پیروزی در آن نیز کمک می‌کنند. و این کتابی است که هر طرفداری باید بخواند.