در رخدادِ خنده ۲۰۱۸
In the Event of Laughter 2018

کتاب *در مقام خنده* با بهره‌گیری از روانکاوی لاکانی و پیشینه و پیامدهای آن، چارچوبی جدید برای بحث درباره‌ی خنده ارائه می‌دهد. در واکنش به سنت «مطالعات کمدی» که تنها به علل خنده (به این که *چرا* می‌خندیم) علاقه نشان داده است، این کتاب رابطه‌ای متفاوت بین خنده و علیت پیشنهاد می‌کند. در نهایت، استدلال می‌کند که خنده هم علت است و هم معلول، زمان خطی را مختل می‌کند و خواستار روشی ظریف‌تر برای درک رابطه بین سوژه‌ها و خنده‌هایشان است، روشی که نظریه‌های موجود از آن غافل مانده‌اند.

آلفی براون با استفاده از ایده‌های روانکاوی درباره‌ی پس‌کنش‌وری، نشان می‌دهد که چگونه خنده – فراتر از صرفاً واکنشی به یک محرک – رابطه‌ی بین حال، گذشته و آینده را تغییر می‌دهد. براون این فرضیه را در رابطه با طیفی از متون کمدی از «تاریخ خنده» بررسی می‌کند و به بحث درباره‌ی چاسر، شکسپیر، کافکا و چاپلین، و همچنین چهره‌های کمتر شناخته‌شده اما حیاتی ژانر کمدی می‌پردازد.

Using Lacanian psychoanalysis, as well as its pre-history and afterlives, In the Event of Laughter argues for a new framework for discussing laughter. Responding to a tradition of ‘comedy studies’ that has been interested only in the causes of laughter (in why we laugh), it proposes a different relationship between laughter and causality. Ultimately it argues that laughter is both cause and effect, troubling chronological time and asking for a more nuanced way of conceiving the relationship between subjects and their laughter than existing theories have accounted for.

Making this visible via psychoanalytic ideas of retroactivity, Alfie Bown explores how laughter – far from being a mere response to a stimulus – changes the relationship between the present, the past and the future. Bown investigates this hypothesis in relation to a range of comic texts from the ‘history of laughter,’ discussing Chaucer, Shakespeare, Kafka and Chaplin, as well as lesser-known but vital figures from the comic genre.