زبان انسانی و مغز خزنده ما ۲۰۰۹
Human Language and Our Reptilian Brain 2009

این کتاب، مدخلی است به مباحثات داغ و جاری میان روان‌زبان‌شناسان، عصب‌شناسان و نظریه‌پردازان تکامل، پیرامون ماهیت و منشاء زبان انسانی. عصب‌شناس برجسته‌ای در اینجا با رویکردی داروینی، و با استفاده از داده‌هایی که کمتر مورد توجه روان‌زبان‌شناسان و عصب‌زبان‌شناسان قرار گرفته‌اند، استدلال می‌کند که زبان انسانی – اگرچه پیچیده‌تر از تمام اشکال دیگر ارتباطات حیوانی است – اما از نظر کیفی با سایر اشکال ارتباطات حیوانی تفاوت ندارد، برای توضیح آن نیازی به جهش تکاملی ناگهانی نیست و در یک غریزه زبانی واحد خلاصه نمی‌شود. فیلیپ لیبرمن، با استفاده از شواهد بالینی بیماران دچار اختلالات گفتاری، تصویربرداری عصبی عملکردی و زیست‌شناسی تکاملی، استدلال می‌کند که زبان انسانی یک ماژول جداگانه نیست، بلکه یک سیستم عصبی کارکردی است که از توانایی‌های جداگانه بسیاری تشکیل شده است. لیبرمن معتقد است زبان همان‌طور که آغاز شد، باقی مانده است: ابزاری برای کنار آمدن با جهان. اما او با ضربه‌ای به خودشیفتگی انسان، این‌گونه استدلال می‌کند که این توانایی شگفت‌انگیز انسانی، محصول جانبی توانایی نیاکان دورِ خزنده‌مان در فرار از خطرات، استفاده از فرصت‌ها و زنده ماندن برای دیدن روزی دیگر است.

This book is an entry into the fierce current debate among psycholinguists, neuroscientists, and evolutionary theorists about the nature and origins of human language. A prominent neuroscientist here takes up the Darwinian case, using data seldom considered by psycholinguists and neurolinguists to argue that human language–though more sophisticated than all other forms of animal communication–is not a qualitatively different ability from all forms of animal communication, does not require a quantum evolutionary leap to explain it, and is not unified in a single language instinct. Using clinical evidence from speech-impaired patients, functional neuroimaging, and evolutionary biology to make his case, Philip Lieberman contends that human language is not a single separate module but a functional neurological system made up of many separate abilities. Language remains as it began, Lieberman argues: a device for coping with the world. But in a blow to human narcissism, he makes the case that this most remarkable human ability is a by-product of our remote reptilian ancestors’ abilities to dodge hazards, seize opportunities, and live to see another day.